Τώρα, κάνει δυναμική επαναφορά στην παγκόσμια ειδησεογραφία, μέσω ενός θρίλερ που εκτυλίσσεται σε ένα κρουαζιερόπλοιο, στη μέση του Ατλαντικού, με επιβάτες να έχουν προσβληθεί από το θανατηφόρο στέλεχος «Άνδεις» και τρεις να έχουν πεθάνει.

Ένας ιός, σπάνιος μεν, θανατηφόρος δε, και όσοι έχουν αρρωστήσει ζουν το δικό τους μαρτύριο, αγωνιζόμενοι να επιβιώσουν.

Τον δικό της αγώνα για να ζήσει έχοντας προσβληθεί από τον χανταϊό, περιγράφει η Σου Ράιαν, πρώην συντάκτρια της Telegraph, στη βρετανική εφημερίδα, σε μία συγκλονιστική εξομολόγηση για τις δραματικές μέρες αγωνίας, αλλά και με μία ματιά αισιοδοξίας, αφού κατάφερε να επιβιώσει.

Όπως λέει, ο ιός τη βρήκε τον Οκτώβριο του 2020, στην έξαρση της πανδημίας του Covid, όταν πήγε για πεζοπορία στο Κολοράντο. Βρήκε στο αυτοκίνητό της μία φωλιά ποντικών την οποία και απομάκρυνε.

Αρχικά τα συμπτώματά της έμοιαζαν με γρίπη, δύσπνοια, υψηλό πυρετό, μυϊκούς πόνους, πονοκεφάλους, ναυτία και διάρροια.

Σταδιακά η κατάστασή της επιδεινώθηκε, κορεσμός οξυγόνου και αρτηριακή πίεση, έπεσαν χαμηλά, και αποφάσισε να αναζητήσει ιατρική βοήθεια, πηγαίνοντας στο νοσοκομείο.

Εκεί ωστόσο, με την πανδημία στην κορύφωσή της, αρχικά εκτιμήθηκε ότι μπορεί να έχει νοσήσει από κορονοϊό ή γρίπη. Τα 6 συνολικά τεστ βγήκαν αρνητικά.

Εισήχθη σε μονάδα Covid στο νοσοκομείο, πήρε οξυγόνο και φόρεσε μάσκα KN95. Οι επισκέψεις απαγορεύτηκαν.

Οι αξονικές τομογραφίες και οι ακτινογραφίες έδειξαν ότι υπήρχε υγρό γύρω από τους πνεύμονές και την καρδιά, λέει η Σου, περιγράφοντας λεπτομερώς τη συνέχεια.

«Η κατάσταση ήταν δυσοίωνη και οι γιατροί σχεδίαζαν να βάλουν έναν σωλήνα στο στήθος μου για να αποστραγγίσουν το υγρό, ώστε να μπορώ να αναπνέω πιο εύκολα.

Ήταν ακατανόητο, καθώς δεν υπήρχε προφανής λόγος για αυτή την ξαφνική ανατροπή, όταν, στα 61 μου, ήμουν μέχρι τότε σε πολύ καλή υγεία και περπατούσα στο μονοπάτι του Κολοράντο όλο το καλοκαίρι.

Ζήτησα τη γνώμη ενός πνευμονολόγου, ο οποίος άρχισε να με ρωτάει για τις πεζοπορίες μου. Τα συμπτώματά μου είχαν ξεκινήσει μετά από ένα ταξίδι με κατασκήνωση και πεζοπορία. Σε κάποιο σημείο έπαθα λάστιχο και, όταν πήγα να το αλλάξω, παρατήρησα μια φωλιά ποντικιών μέσα στο χώρο όπου φυλάω το εφεδρικό μου. Την καθάρισα, δεν της έδωσα σημασία και συνέχισα το δρόμο μου.
Όταν το ανέφερα στον πνευμονολόγο, είπε ότι ήθελε να μου κάνει εξέταση για τον ιό Hantavirus. Το αποτέλεσμα βγήκε θετικό, καθιστώντας με έναν από τους περίπου 100.000 ανθρώπους στον κόσμο που έχουν προσβληθεί από αυτή τη σπάνια ασθένεια».

Λόγω της καριέρας μου, είχα ακούσει για τον ιό Hantavirus – ο οποίος μεταδίδεται από τρωκτικά σε ανθρώπους μέσω κοπράνων, σάλιου και ούρων – στο παρελθόν. Όταν μετακόμισα στο Κολοράντο, οι φίλοι με ρωτούσαν: «Δεν φοβάσαι τις αρκούδες;»
Και εγώ απαντούσα «όχι, φοβάμαι τον ιό Hantavirus [η πολιτεία έχει τον δεύτερο υψηλότερο αριθμό κρουσμάτων στις ΗΠΑ]».

Χανταϊός: Αυτό δεν είναι ούτε η αρχή μιας επιδημίας ούτε μιας πανδημίας, δηλώνει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας

Ήξερα ότι μπορεί να είναι θανατηφόρος και ικανός να προκαλέσει το πνευμονικό σύνδρομο του ιού Χάντα, όπου οι πνεύμονες γεμίζουν με υγρό. Άλλα στελέχη προκαλούν αιμορραγικό πυρετό με νεφρικό σύνδρομο, το οποίο προκαλεί οξεία νεφρική ανεπάρκεια και εσωτερική αιμορραγία.

Στην Ευρώπη και την Ασία, το ποσοστό θνησιμότητας μπορεί να φτάσει το 15%, αλλά στην Αμερική, η πιθανότητα θανάτου φτάνει το 50%.»

Σημειώνει ωστόσο ότι παρά την τρομακτική περίοδο που περνούσε, δεν ένιωθε φόβο, αλλά μία μακάβρια γοητεία για τη διάγνωσή. «Ήμουν παράξενα ενθουσιασμένη με αυτό που μου συνέβαινε, αναρωτιόμουν τι στο καλό γινόταν».

Μετά από πέντε ημέρες στο νοσοκομείο, συνεχίζει η Σου, πήρε εξιτήριο και χρειαζόταν οξυγόνο για περίπου μια εβδομάδα. Σταδιακά, το υγρό εξαφανίστηκε.

«Ένα ενδιαφέρον πράγμα σχετικά με αυτόν τον ιό είναι ότι αν δεν πεθάνεις, θα αναρρώσεις πλήρως, και μέσα σε ένα μήνα ένιωθα μια χαρά, και ολοκλήρωσα την πεζοπορία στο τμήμα του Colorado Trail που είχα ξεκινήσει το 2020 τον επόμενο χρόνο.

Δεν υπήρξαν μόνιμες επιπτώσεις και συνεχίζω να κάνω πεζοπορία τακτικά και να πηγαίνω σε κρουαζιέρες – συμπεριλαμβανομένης και μιας από την Καραϊβική από την οποία επέστρεψα την περασμένη εβδομάδα, ακριβώς πριν γίνει γνωστή η είδηση για την επιδημία του ιού Χάντα. Μου φάνηκε σαν μια τρελή σύμπτωση. Τρομοκρατήθηκα που αυτό συνέβαινε σε ένα πλοίο, αλλά ταυτόχρονα αναρωτιόμουν γιατί δεν άφηναν τους επιβάτες να αποβιβαστούν, αφού συνήθως ο ιός δεν μεταδίδεται μεταξύ ανθρώπων και είναι ασυνήθιστο να μολυνθούν τόσοι πολλοί άνθρωποι ταυτόχρονα.

Ο ιός των Άνδεων, ο οποίος κυκλοφόρησε στο πλοίο, μπορεί να μεταδίδεται μεταξύ ανθρώπων.

Ο Sin Nombre, ο ιός που είχα εγώ, θεωρείται ότι δεν μεταδίδεται, αλλά το πρόβλημα είναι ότι η ασθένεια είναι τόσο σπάνια, που είναι πραγματικά δύσκολο να την παρακολουθήσουμε και να την μελετήσουμε.

Πιστεύω πλέον ότι κόλλησα τον ιό Χάντα από το δικό μου σπίτι – και όχι επειδή δεν καθάρισα με ασφάλεια τα περιττώματα – και όχι από την πεζοπορία μου.

Παρά το σοκ που έπαθα όταν διαγνώστηκα με τον ιό Χάντα ενώ νόμιζα ότι είχα Covid, έμεινα άναυδη που, δεδομένου του ποσοστού επιβίωσης, δεν πέθανα. Στα 67 μου, υγιής και καλά, νιώθω τυχερή που είμαι ζωντανή» καταλήγει η Σου.