Η ρουκέτα έσκασε απευθείας από τα σπλάχνα του καθεστώτος. Δεν μιλάμε για κάποιον γραφικό αναλυτή της αντιπολίτευσης, αλλά για τον Σαμίλ Ταγιάρ, πρώην βουλευτή και «βαρύ» όνομα της Κεντρικής Διοίκησης του κυβερνώντος AKP. Όταν ένας άνθρωπος με τέτοιες προσβάσεις στο προεδρικό στρατόπεδο βγαίνει και δηλώνει δημόσια πως μέσα στο κράτος αναδύονται ανεξέλεγκτα κέντρα εξουσίας, τότε ο συναγερμός στην Άγκυρα χτυπάει κόκκινο.

Τραμπ σε Ερντογάν: «Έρχομαι μόνο για σένα»

Ο κρατικός μηχανισμός έχει αρχίσει να καταπίνει την πολιτική. Σύμφωνα με την καταγγελία του Ταγιάρ, η γραφειοκρατία και σκοτεινές δομές ισχύος αντικαθιστούν σταδιακά την εκλεγμένη εξουσία. Το κυβερνών κόμμα αποξενώνεται από την κοινωνία και το ρίσκο ενόψει των επόμενων καλπών έχει φτάσει στον θεό.

Ο δημοσιογράφος της T24, Μουράτ Σαμπουντζού, το έθεσε στην πραγματική του διάσταση: Είναι η πρώτη φορά που ένα «δικό τους» παιδί παραδέχεται πως το περίφημο βαθύ κράτος ζει, βασιλεύει και ίσως λειτουργεί εν αγνοία —ή με την ανοχή— του ίδιου του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Ο θρόνος του «Αρχι-συμβούλου» και το οικογενειακό ριάλιτι

Πώς λύνεις, όμως, ένα τέτοιο θεσμικό χάος όταν η κρατική μηχανή αυτονομείται; Με τη δοκιμασμένη συνταγή της οικογένειας. Ο Ταγιάρ δεν έριξε απλώς το ανάθεμα, αλλά έφερε και τη λύση στο τραπέζι, προτείνοντας τη δημιουργία μιας θέσης-κλειδί δίπλα στον Τούρκο πρόεδρο. Μιας θέσης που πρέπει να αναλάβει ο γαμπρός του και πρώην υπουργός Οικονομικών, Μπεράτ Αλμπαϊράκ.

Ο στόχος; Ο Αλμπαϊράκ να λειτουργήσει ως υπέρτατος συντονιστής, μια γέφυρα που θα ελέγχει τη γραφειοκρατία και θα προστατεύει τον Ερντογάν από τη φθορά. Βέβαια, το παλάτι θυμίζει έντονα αυλή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οπότε η αντίδραση ήταν άμεση. Ο πρώην κομματικός παράγοντας Μουτζαχίτ Μπιριντζί βγήκε στη σέντρα ακυρώνοντας τον γαμπρό και προτείνοντας για τον ίδιο ρόλο το αίμα του προέδρου: τον Μπιλάλ Ερντογάν.

Το ταμπού της διαδοχής που όλοι συζητούν

Όταν στο τραπέζι πέφτουν ονόματα για το ποιος θα πάρει ουσιαστικά τα κλειδιά του καθημερινού ελέγχου του κράτους, το μυαλό όλων πάει στο προφανές. Αν και ο Ταγιάρ έτρεξε ιδρωμένος να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, ορκιζόμενος πως δεν ανοίγει θέμα μετα-Ερντογάν εποχής, το κακό έχει ήδη γίνει.

Το αφήγημα του παντοδύναμου ηγέτη ραγίζει. Η δημόσια συζήτηση για παρακράτος, οι εκκλήσεις για ειδικούς συντονιστές που θα «αποσυμφορήσουν» τον πρόεδρο και ο ωμός ανταγωνισμός ανάμεσα στην πτέρυγα του γαμπρού και την πτέρυγα του γιου, μαρτυρούν ένα κόμμα που βλέπει το τέλος μιας εποχής και ψάχνει απεγνωσμένα σωσίβιο επιβίωσης στους διαδρόμους του Ακ Σαράι.