Το σχολείο αποτελούσε κάποτε το τελευταίο, ιερό καταφύγιο της κοινωνίας, έναν χώρο όπου τα παιδιά όφειλαν να αποκτούν γνώσεις, κριτική σκέψη και ήθος, μακριά από τις πολιτικές έριδες των ενηλίκων. Αυτό που συνέβη, όμως, σε δημοτικό σχολείο στους Αμπελοκήπους  είναι η απόλυτη εργαλειοποίηση ανήλικων, αθώων ψυχών στον βωμό της φτηνής γεωπολιτικής προπαγάνδας.

Οι γονείς, που μετέβησαν γεμάτοι καμάρι για να παρακολουθήσουν την καθιερωμένη γιορτή λήξης της σχολικής χρονιάς, βρέθηκαν μπροστά σε ένα σκηνικό που θύμιζε περισσότερο κομματική συγκέντρωση ακραίων οργανώσεων. Χωρίς καμία απολύτως προειδοποίηση, η αυλή μετατράπηκε σε πολιτική φιέστα, με τους ίδιους τους δασκάλους να αναλαμβάνουν τον ρόλο του "καθοδηγητή".

Το σύνθημα, οι σημαίες και το ντεκόρ της ντροπής

Αντί για ποιήματα και τραγούδια, οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι πληρώνονται από το υστέρημα του Έλληνα φορολογούμενου, εμφανίστηκαν κρατώντας παλαιστινιακές σημαίες. Σύμφωνα με τις οργισμένες καταγγελίες των γονέων, οι δάσκαλοι προέτρεπαν ρυθμικά τα μικρά παιδιά να ουρλιάζουν «Λευτεριά στην Παλαιστίνη».

Η αθλιότητα, όμως, δεν σταμάτησε εκεί. Το σκηνικό της απόλυτης εργαλειοποίησης περιλάμβανε φωτογραφίες του δημάρχου Αθηναίων, Χάρη Δούκα, μετατρέποντας τον χώρο σε φθηνό προεκλογικό ή ιδεολογικό πάνελ. Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε όταν γυναίκες, φορώντας ισλαμικές μαντίλες, εμφανίστηκαν στο πλευρό μαθητών της Πέμπτης και Έκτης Δημοτικού για να σηκώσουν σημαίες, ολοκληρώνοντας μια άψογα στημένη, αλλά απολύτως ανήθικη, σκηνοθεσία.

Ποιος έδωσε το δικαίωμα;

Ποιος έδωσε το δικαίωμα σε αυτούς τους "εκπαιδευτικούς" να παίζουν με τις ψυχές παιδιών 10 και 11 ετών, τα οποία προφανώς δεν έχουν την ωριμότητα να κατανοήσουν το ιστορικό και αιματηρό βάθος της κρίσης στη Μέση Ανατολή;

Την ώρα που χιλιάδες ελληνικές οικογένειες γονατίζουν από την ακρίβεια και μαθητές πηγαίνουν στα σχολεία υποσιτισμένοι, η Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση βρίσκει πόρους και ενέργεια για να στήνει πολιτικά πανηγύρια;

Η δικτατορία της «ανοχής» και η ένοχη σιωπή του Κράτους

Όταν ορισμένοι γονείς βρήκαν το θάρρος να διαμαρτυρηθούν για αυτή την ύπουλη κατήχηση στα παιδιά τους, η απάντηση του συστήματος ήταν άμεση. Στιγματίστηκαν εν μία νυκτί ως «φασίστες», «ακροδεξιοί» και «γραφικοί».

Έχουμε φτάσει στο επικίνδυνο σημείο όπου ο Έλληνας γονιός τρέμει να μιλήσει στις συνελεύσεις του Συλλόγου Γονέων, υπό τον φόβο της κοινωνικής περιθωριοποίησης από ιδεολογικούς μηχανισμούς που έχουν αλώσει τα σχολεία.