Οι άνθρωποι έχουν αφήσει το σημάδι τους σχεδόν σε κάθε σημείο του πλανήτη, από τον πυθμένα της Τάφρου των Μαριανών μέχρι την κορυφή του Έβερεστ. Ωστόσο, οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει δύο σημεία στον Ειρηνικό Ωκεανό που φαίνεται να αποτελούν εξαίρεση.
Οι κοραλλιογενείς νησίδες Μπικάρ και Μποκάκ, στους Νήσους Μάρσαλ του Ειρηνικού Ωκεανού, φαίνεται να είναι πραγματικά «άγριες και ανέγγιχτες», ανέφεραν ερευνητές. «Η μελέτη αυτή παρέχει την πρώτη ολοκληρωμένη οικολογική αποτύπωση των νεοσύστατων Εθνικών Θαλάσσιων Καταφυγίων των νησίδων Μπικάρ και Μποκάκ, από τον αέρα και την ξηρά έως τα βάθη της θάλασσας, και αναδεικνύει μερικά από τα πιο ανέπαφα οικοσυστήματα που απομένουν στην περιοχή», δήλωσε ο πρώτος συγγραφέας της μελέτης, Δρ Άλαν Φρίντλαντερ, θαλάσσιος οικολόγος στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης, σύμφωνα με την Daily Mail.
«Μπικάρ και Μποκάκ δεν είναι απλώς θησαυροί για τις Νήσους Μάρσαλ, αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη, ένα δώρο από την κοινότητα του ατόλου Ουτίρικ, η οποία παραδοσιακά και με επαγρύπνηση προστατεύει αυτά τα ευαίσθητα οικοσυστήματα εδώ και δεκαετίες», αναφέρει.
Μπικάρ και Μποκάκ αποτελούν τις βορειότερες κοραλλιογενείς νησίδες στα Μάρσαλ και βρίσκονται σε απόσταση115 και 384 χιλιομέτρων από το πλησιέστερο κατοικημένο σημείο.
Το 2023, η ομάδα πραγματοποίησε εκτενή έρευνα της περιοχής, τόσο στην ξηρά όσο και στη θάλασσα και στον ουρανό, αξιολογώντας τους πληθυσμούς των θαλάσσιων και των παραθαλάσσιων πτηνών, χαρτογραφώντας τη βλάστηση και μελετώντας τις περιοχές ωοτοκίας των χελωνών, τους κοραλλιογενείς υφάλους και τις κοινότητες των ψαριών.
Χρησιμοποιώντας καταδύσεις, υποβρύχια βίντεο, κάμερες βαθιάς θάλασσας και ακόμη και ένα υποβρύχιο, κατάφεραν να σχηματίσουν μια λεπτομερή εικόνα της βιοποικιλότητας της περιοχής.
Δύο χρόνια αργότερα, τα ευρήματα αυτά συνέβαλαν στο να ανοίξει ο δρόμος για τον χαρακτηρισμό μιας θαλάσσιας προστατευόμενης περιοχής έκτασης 48.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων γύρω από τις κοραλλιογενείς νησίδες, της πρώτης εθνικής θαλάσσιας προστατευόμενης περιοχής της χώρας.
«Αυτές οι ατόλες φιλοξενούν εκτεταμένες αποικίες θαλάσσιων πτηνών, ώριμη αυτόχθονη βλάστηση και ενεργές περιοχές ωοτοκίας χελωνών. Διαθέτουν επίσης υψηλή βιομάζα ψαριών υφάλου και μεγάλα αρπακτικά, υφάλους με κυρίαρχα κοράλλια στο Μπόκακ, δομικά πολύπλοκα ενδιαιτήματα και εκπληκτικά ποικιλόμορφες και ελάχιστα γνωστές κοινότητες βαθέων υδάτων», δήλωσε ο Δρ Φρίντλαντερ.
Και στις δύο ατόλες, οι ερευνητές εντόπισαν 15 αποικίες θαλάσσιων πτηνών που είτε επιβεβαιώθηκε ότι αναπαράγονται είτε είναι πιθανό να αναπαράγονται. Εντόπισαν τουλάχιστον 266 ομάδες ψαριών υφάλου, 138 ομάδες ψαριών που ζουν σε μεγαλύτερα βάθη και 79 ομάδες ψαριών βαθέων υδάτων. Καταγράφηκαν συνολικά 15 ομάδες αρπακτικών ανοιχτής θάλασσας, συμπεριλαμβανομένων καρχαριών. Από τα είδη που ταυτοποιήθηκαν, δύο ενδέχεται να είναι νέα για την επιστήμη.
Παρά το γεγονός ότι μοιράζονται πολλά χαρακτηριστικά και φιλοξενούν πολλά από τα ίδια είδη, οι ατόλες διαφέρουν επίσης μεταξύ τους. Η ωοτοκία των θαλάσσιων χελωνών, για παράδειγμα, συγκεντρώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στο Μπικάρ, όπου καταγράφηκαν 132 φωλιές πράσινων θαλάσσιων χελωνών. Η συνολική βιομάζα των ψαριών του υφάλου ήταν υψηλότερη στο Μποκάκ, το οποίο χαρακτηρίζεται από κοινοτικές υφάλων όπου κυριαρχούν τα κοράλλια. Το Μπικάρ, από την άλλη πλευρά, φιλοξενούσε μεγαλύτερη ποικιλία φυκιών.
Η εκτεταμένη καταγραφή αυτών των οικοσυστημάτων προσφέρει μια απαράμιλλη εικόνα του τρόπου λειτουργίας τους υπό ελάχιστη ανθρώπινη επίδραση. «Αποτελούν μερικά από τα καλύτερα οικολογικά συστήματα αναφοράς που διαθέτουμε για να κατανοήσουμε καλύτερα τι έχουμε χάσει αλλού και να αποκτήσουμε τις θεμελιώδεις γνώσεις που απαιτούνται για αποτελεσματικές προσπάθειες διατήρησης και αποκατάστασης», δήλωσε ο Δρ Φρίντλαντερ.
«Η κυβέρνηση των Νήσων Μάρσαλ αξίζει συγχαρητήρια για την προνοητικότητά της όσον αφορά την προστασία αυτών των παγκόσμιων κέντρων βιοποικιλότητας, όπου η ανθρώπινη δραστηριότητα είναι απομακρυσμένη και οι βιότοποι σφύζουν από ζωή. Καθώς οι ανθρώπινες δραστηριότητες απειλούν όλο και περισσότερο τη βιοποικιλότητα, οι περιοχές που δεν υφίστανται έντονες ανθρώπινες επιδράσεις λειτουργούν ως ζωτικής σημασίας καταφύγια. Οι μεγάλες θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές αποτελούν οικολογικά συστήματα αναφοράς παγκόσμιας σημασίας για την κατανόηση της δομής και των μελλοντικών εξελίξεων των τροπικών οικοσυστημάτων», συμπλήρωσε.
Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Frontiers in Marine Science, προειδοποιεί ότι, παρόλο που αυτά τα οικοσυστήματα βρίσκονται μακριά από ανθρώπινους πληθυσμούς, δεν είναι απρόσβλητα από τις αυξανόμενες επιπτώσεις της παγκόσμιας περιβαλλοντικής αλλαγής. Η αύξηση της θερμοκρασίας των ωκεανών, η λεύκανση των κοραλλιών, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας και οι μεταβολές στη θαλάσσια παραγωγικότητα επηρεάζουν όλο και περισσότερο ακόμη και τους πιο απομονωμένους τροπικούς υφάλους του κόσμου.
Οι συνθήκες που κατέγραψαν οι ερευνητές παρέχουν ένα κρίσιμο σημείο αναφοράς με βάση το οποίο μπορούν να μετρηθούν οι μελλοντικές οικολογικές αλλαγές. Η ομάδα εξήγησε ότι, καθώς τα ανέγγιχτα θαλάσσια περιβάλλοντα γίνονται όλο και πιο σπάνια, τα νησιά Μπικάρ και Μποκάκ προσφέρουν μια πολύτιμη εικόνα για τον τρόπο λειτουργίας των υγιών τροπικών ωκεάνιων οικοσυστημάτων.
