Του Σεβ. Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη
«Δεν ΓΙΝΟΝΤΑΙ Αρχιεπίσκοποι όλοι οι διάκοι. Και δεν γίνεται εθνικός ηγέτης ο κάθε Ιεράρχης. Σπάνιες είναι μάλιστα, οι ιστορικές περιστάσεις που μπορεί να δώσουν σ’ ένα Ιεράρχη τη δυνατότητα να ενσαρκώσει ή να διερμηνεύσει τη βούληση ενός εθνικού συνόλου. Στις περιπτώσεις εκείνες, που σπάνιες ιστορικές συνθήκες τις έκαμαν δυνατές, ανήκει ο Μακάριος» (Παναγιώτης Κανελλόπουλος, πρώην Πρωθυπουργός της Ελλάδος).
Το ετήσιο Ιερό Μνημόσυνο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’ στην Ιερά Μονή Κύκκου είναι αφορμή να αναβαπτισθούμε μέσα στη Πολιτική Υποθήκη του για να βγούμε από το πολιτικό αδιέξοδο που μας δημιουργεί η αδιαλλαξία της Τουρκίας να σεβασθεί τα δίκαια του Λαού μας, να σεβασθεί το Διεθνές Δίκαιο, το Δίκαιο των Λαών και μάλιστα των μικρών και αδυνάτων.
Δυό εβδομάδες πριν να φύγει από το μάταιο αυτό κόσμο ο Εθνάρχης Μακάριος στην ομιλία του στην Πλατεία Ελευθερίας στις 20 Ιουλίου 1977 έθεσε ενώπιον του Λαού το ερώτημα «τι θα κάνουμε και πως θα αντιδράσουμε αν ούτε τα Ηνωμένα Έθνη ούτε οι συνομιλίες ούτε οι μεσολαβήσεις μπορούν να προωθήσουν αποτελεσματικά το πρόβλημα μας προς τη λύση του.
Ακούομεν συχνά την απειλή ότι, αν δεν αναγνωρίσουμε τις νέες πραγματικότητες που δημιούργησε η τουρκική εισβολή, για να στηριχθεί πάνω σ’ αυτές ένας συμβιβασμός, τότε η τουρκοκρατούμενη περιοχή, που είναι σήμερα είδος προτεκτοράτου της Τουρκίας, θα ανακηρυχτεί μονομερώς σε χωριστό ανεξάρτητο κράτος. Αλλά και πάλιν δεν θα ενδώσουμε και δεν θα απεμπολήσουμε τα δίκαια και δικαιώματα μας. Και ο αγώνας, ο μακροχρόνιος αγώνας, θα είναι εθνική ανάγκη και επιταγή για να βρούμε δικαίωση.
Ο μακροχρόνιος αγώνας – υπαγόρευση ανάγκης και όχι εκλογή μας –θα πάρει σταδιακά πολλές μορφές. Η σύμπνοια Αθηνών και Λευκωσίας, η σταθερότητα πολιτικής γραμμής, η αμυντική θωράκιση κι η ενίσχυση της οικονομίας μας αποτελούν τα βάθρα για τη διεξαγωγή αυτού του αγώνα. Πρώτα, όμως απ’ όλα, απαιτείται ισχυρό και αρραγές εσωτερικό μέτωπο που να το διασφαλίζει η ενότητα του λαού μας.
Πιστεύει πιθανώς η Τουρκία ότι η πάροδος του χρόνου και οι πολλές δυσκολίες θα μας απογοητεύσουν ώστε να εγκαταλείψουμε τον αγώνα και να υποταχθούμε τελικά στη μοίρα μας. Αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Αγωνιστές ανυπότακτοι θα είμαστε όσα χρόνια και να περάσουν, όσες δυσκολίες και να συναντήσουμε. Η αγωνιστική σημαία μας ουδέποτε θα υποσταλεί». (βλ. βιβλίο «Μακάριος, όπως τον είδα…, επιμέλεια έκδοσης Γιώργος Τσαλακός και Γιάννος Κρανιδιώτης, εκδόσεις Μετόπη, Αθήνα,1980, σελ.324-325).
Η Πολιτική Υποθήκη του Μακαρίου ηχεί και σήμερα ενώπιον μας και καλεί την Πολιτική και Εκκλησιαστική Ηγεσία του Έθνους να εργασθούν από κοινού με ενότητα και υψηλή συναίσθηση ευθύνης για τη δικαίωση του Λαού μας. Η Κύπρος θα γίνει ο τάφος της Τουρκίας. Με τον μακροχρόνιο αγώνα μας για τη δικαίωση του λαού μας υπενθυμίζουμε την αυτονόητη υποχρέωση όλων των χωρών του κόσμου να σέβονται το Διεθνές Δίκαιο ως της μόνης οδού για την ειρηνική συνύπαρξη των Λαών και την ενίσχυση της παγκόσμιας ασφάλειας.
