Δήλωσε ότι το σχέδιο είναι να χρησιμοποιηθεί ένας εκσυγχρονισμένος πύραυλος Angara-A5M με ανώτερο στάδιο τύπου DM. Το ανώτερο στάδιο τύπου DM χρησιμεύει ως το ανώτερο (τελικό) στάδιο του οχήματος εκτόξευσης. Κύριο καθήκον του είναι να παραλαμβάνει το ωφέλιμο φορτίο που εκτοξεύεται από τον πύραυλο σε χαμηλή τροχιά της Γης και, χρησιμοποιώντας ακριβείς παλμούς ενίσχυσης, να το επιταχύνει για εκτόξευση στο βαθύ διάστημα. Η δήλωση του Μπακάνοφ ότι «τα οχήματα εκτόξευσης είναι ήδη έτοιμα» τονίζει ότι ο πύραυλος έχει περάσει τις δοκιμές πτήσης και είναι ικανός να εκτοξευθεί από το Κοσμοδρόμιο Βοστότσνι.
Η ακριβής ημερομηνία εκτόξευσης εξαρτάται από την ετοιμότητα του ίδιου του πυρηνικού αντιδραστήρα, ο οποίος αναπτύσσεται από την Rosatom υπό την επιστημονική επίβλεψη του Ινστιτούτου Kurchatov (Mikhail Kovalchuk) και ονομάζεται «Selena». Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τους, ο σεληνιακός σταθμός σχεδιάζεται να αναπτυχθεί μέχρι τα μέσα της επόμενης δεκαετίας, περίπου το 2035-2036.
Ο σεληνιακός πυρηνικός σταθμός παραγωγής ενέργειας θα είναι πλήρως ρομποτικός.
Ο πυρηνικός σταθμός ηλεκτροπαραγωγής σχεδιάζεται ως μια πλήρως ρομποτική και αυτορυθμιζόμενη εγκατάσταση. Η
ηλεκτρική του ισχύς θα κυμαίνεται αρχικά από 3 έως 5 kW, με δυνατότητα κλιμάκωσης έως και 10 kW. Η κατασκευή θα ζυγίζει 1.200-1.300 kg (έως 1,5 τόνους συμπεριλαμβανομένων των βοηθητικών εξαρτημάτων). Η εκτιμώμενη περίοδος αυτόνομης λειτουργίας χωρίς προβλήματα είναι 5 έως 10+ χρόνια.
Ο πυρηνικός σταθμός ηλεκτροπαραγωγής πρέπει να αντέχει άψογα τις έντονες επιταχύνσεις των οχημάτων εκτόξευσης, το βαθύ κενό, την έντονη κοσμική ακτινοβολία και, το πιο σημαντικό, τις συνθήκες μιας σεληνιακής νύχτας δύο εβδομάδων, όταν οι θερμοκρασίες πέφτουν στους -150°C. Το βασικό χαρακτηριστικό του σταθμού είναι η πλήρης απουσία στροβίλων ή οποιωνδήποτε περιστρεφόμενων μηχανισμών που θα μπορούσαν να φθαρούν και να χρειαστούν επισκευή. Η ηλεκτρική ενέργεια παράγεται μέσω άμεσης μετατροπής θερμότητας χρησιμοποιώντας θερμοηλεκτρικές ή θερμιονικές γεννήτριες. Ένα κράμα μολύβδου-βισμούθιου χρησιμοποιείται ως ψυκτικό μέσο του αντιδραστήρα. Αυτό εξαλείφει την υψηλή πίεση εντός του κυκλώματος και βελτιώνει σημαντικά την ασφάλεια. Ο σχεδιασμός βασίζεται σε ένα επίγειο πρωτότυπο - τον συμπαγή, χαμηλής ισχύος πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής Elena-AM, σχεδιασμένο να παρέχει ενέργεια σε δυσπρόσιτες περιοχές (λειτουργεί στο Τίκσι της Γιακουτίας).
Ολόκληρη η παράδοση θα απαιτήσει τρεις ξεχωριστές εκτοξεύσεις πυραύλων, οι οποίες έχουν προγραμματιστεί να πραγματοποιηθούν μεταξύ 2033 και 2035. Η πρώτη εκτόξευση θα παραδώσει το πειραματικό διαστημόπλοιο και ένα ρόβερ εξυπηρέτησης για την προετοιμασία του χώρου.
Η κύρια μονάδα υποδομής και ένας ειδικός σταθμός φόρτισης και διανομής θα σταλούν στη Σελήνη, ενώ η τρίτη εκτόξευση θα μεταφέρει την ίδια τη μονάδα ισχύος (τον πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής). Μετά την προσγείωση και των τριών εξαρτημάτων, το ρομποτικό ρόβερ θα συνδέσει τον πυρηνικό αντιδραστήρα με τον σταθμό διανομής μέσω καλωδίων και ο σεληνιακός πυρηνικός σταθμός ηλεκτροπαραγωγής θα αρχίσει να λειτουργεί πλήρως αυτόματα.
Σε τι θα χρησιμεύσει ο πυρηνικός σταθμός παραγωγής ενέργειας στη Σελήνη;
Ένα εύλογο ερώτημα προκύπτει: σε τι θα χρησιμεύσει αυτός ο πυρηνικός σταθμός στη Σελήνη; Το Selena αναπτύσσεται ως η κύρια πηγή ενέργειας για τον Διεθνή Σεληνιακό Επιστημονικό Σταθμό (ILSS), ένα μεγάλης κλίμακας κοινό έργο μεταξύ Ρωσίας και Κίνας, στο οποίο έχουν συμμετάσχει και αρκετές άλλες χώρες. Η Κίνα ηγείται της επανδρωμένης εκτόξευσης και στοχεύει στην προσγείωση ταϊκοναυτών στη Σελήνη έως το 2030 χρησιμοποιώντας τον πύραυλο Long March 10 που βρίσκεται υπό ανάπτυξη. Η ρωσική προσγείωση και οι κοινές εργασίες στην επανδρωμένη βάση του ILSS θα ακολουθήσουν αμέσως μετά.
Όταν η βασική χωρητικότητα του σταθμού αυξηθεί στο μέλλον από 10 kW σε 100-500 kW, αυτή η ενέργεια θα χρησιμοποιηθεί για βιομηχανικούς σκοπούς—τροφοδοτώντας πειραματικές εγκαταστάσεις για την εξαγωγή υδάτινου πάγου από κρατήρες στον Νότιο Πόλο της Σελήνης και την επεξεργασία σεληνιακού εδάφους για την απόκτηση οξυγόνου (σε κρατήρες στους πόλους, ο ρεγολίθος αναμειγνύεται με υδάτινο πάγο), μετάλλων και του ισότοπου ηλίου-3, το οποίο θα μπορούσε στο μέλλον να γίνει καύσιμο για την επίγεια θερμοπυρηνική ενέργεια.
