Ένα απλό πρόγραμμα με καθημερινές ασκήσεις και πρωτεϊνούχα ροφήματα φαίνεται να προσφέρει ουσιαστικό όφελος σε ηλικιωμένους με άνοια που ζουν σε μονάδες μακροχρόνιας φροντίδας, σύμφωνα με το 

Νέα μελέτη από το Karolinska Institutet, που δημοσιεύθηκε στο Αlzheimer’s & Dementia, δείχνει ότι η παρέμβαση δεν συνδέθηκε μόνο με καλύτερη σωματική λειτουργία, αλλά καιμε μείωση του χρόνου φροντίδας που χρειάζονταν οι ένοικοι από το προσωπικό, μετά από 3 μόλις μήνες.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι οι ηλικιωμένοι σε δομές μακροχρόνιας φροντίδας βρίσκονται συχνά σε αυξημένο κίνδυνο υποσιτισμού, σαρκοπενίας και ευθραυστότητας, παράγοντες που επηρεάζουν άμεσα την αυτονομία και την ποιότητα ζωής τους.

Τι έδειξε η μελέτη

Η ανάλυση βασίστηκε στη μελέτη OPEN (Older Persons Exercise and Nutrition), μια τυχαιοποιημένη έρευνα σε οκτώ μονάδες μακροχρόνιας φροντίδας στην περιοχή της Στοκχόλμης. Στη συγκεκριμένη δευτερογενή ανάλυση συμμετείχαν 102 άτομα (52 στην ομάδα παρέμβασης και 50 στην ομάδα ελέγχου), με μέση ηλικία περίπου τα 86 έτη.

Για 12 εβδομάδες, η ομάδα παρέμβασης ακολούθησε ένα πρόγραμμα που περιλάμβανε:

• επαναλαμβανόμενες ασκήσεις τύπου «κάθομαι-σηκώνομαι», ενταγμένες στην καθημερινότητα,
• ένα έως δύο πρωτεϊνούχα συμπληρώματα ημερησίως (125 mL το καθένα, με 18 g πρωτεΐνης).

Πώς διαμορφώθηκαν τα αποτελέσματα

Στο σύνολο των συμμετεχόντων, η εικόνα ήταν πιο σύνθετη και δεν προέκυψε καθαρή διαφορά, όταν συνυπολογίστηκαν όλες οι μονάδες μαζί. Η ουσιαστική διαφοροποίηση εμφανίστηκε, όταν οι ερευνητές ξεχώρισαν τις μονάδες σε άνοιας και σωματικές.

Στις μονάδες άνοιας, ο απαιτούμενος χρόνος φροντίδας ήταν σημαντικά χαμηλότεροςστην ομάδα παρέμβασης:

• 55 λεπτά/ημέρα ανά ένοικο στην ομάδα παρέμβασης
• 83 λεπτά/ημέρα ανά ένοικο στην ομάδα ελέγχου

Πρόκειται για διαφορά περίπου 28 λεπτών ημερησίως ανά ένοικο, την οποία οι συγγραφείς χαρακτηρίζουν όχι μόνο στατιστικά αλλά και κλινικά σημαντική. Αντίθετα, στις σωματικές μονάδες δεν καταγράφηκε αντίστοιχο όφελος.

«Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι τα άτομα στις μονάδες άνοιας είχαν καλύτερες φυσικές συνθήκες για τη βελτίωση της λειτουργικής τους ικανότητας και, ως εκ τούτου, ήταν σε θέση να κάνουν περισσότερα πράγματα μόνοι τους μετά την παρέμβαση», ανέφερε ο Anders Wimo, ερευνητής στο Τμήμα Νευροβιολογίας, Επιστημών Φροντίδας και Κοινωνίας του Karolinska Institutet.

Επιπλέον, το εν λόγω εύρημα έχει ιδιαίτερη σημασία για τις δομές μακροχρόνιας φροντίδας, όπου ο χρόνος του προσωπικού είναι κρίσιμος πόρος. Οι συγγραφείς διευκρινίζουν ότι η μείωσή του δεν πρέπει να ερμηνευτεί ως «λιγότερη προσοχή», αλλά πιθανώς ως ένδειξη ότι κάποιοι ένοικοι έγιναν πιο λειτουργικά ανεξάρτητοι σε βασικές δραστηριότητες. 

Ωστόσο, ο Wimo υπογραμμίζει ότι «απαιτούνται περισσότερες μελέτες όπου ο χρόνος φροντίδας είναι το κύριο αποτέλεσμα και όπου οργανωτικοί παράγοντες, όπως το επίπεδο στελέχωσης και οι ρουτίνες εργασίας, παρακολουθούνται στενά».

Συμπέρασμα

Σε μονάδες άνοιας, μια απλή και χαμηλού κόστους παρέμβαση με καθημερινές ασκήσειςκαι πρωτεϊνική υποστήριξη μπορεί να βοηθήσει τους ενοίκους να διατηρήσουν περισσότερη λειτουργικότητα και, ταυτόχρονα, να μειώσει την ανάγκη για χρόνο φροντίδας. Δεν πρόκειται ακόμη για οριστική απάντηση, αλλά για ένα ισχυρό σήμα ότι μικρές, συστηματικές παρεμβάσεις στην καθημερινότητα μπορεί να βελτιώσουν τόσο τη ζωή των ηλικιωμένων όσο και τη λειτουργία των δομών.