Όλα δείχνουν πως η πόντιση του καλωδίου του GSI από την γνωστή γαλλική εταιρεία, και η παρουσία μονάδων επιφανείας του Πολεμικού μας Ναυτικού, μπορεί να μετακυλίσει λόγω τουρκικής απληστίας, από μια τοπική στρατιωτική κρίση, μέχρι μια στρατιωτική αναμέτρηση μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας.
Ο κύριος λόγος για αυτό το σενάριο, είναι το γνωστό τουρκικό " νταβατζιλίκι", περί δήθεν αίτηση χορήγησης "άδειας" από την Ελλάδα και την γαλλική εταιρεία, κάτι που θα σήμαινε αυτόματα αναγνώριση των ανύπαρκτων έως τώρα τουρκικών δικαιωμάτων σε ελληνική ΑΟΖ.
Η τουρκική απαίτηση στην Αθήνα, είναι κάτι που φυσικά δεν παραβιάζει απλά το διεθνές δίκαιο, αλλά το κάνει κουρελόχαρτο.
Το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε επίσημα και χωρίς ίχνος ντροπής, ότι δεν θα επιτρέψει καμία «μη εξουσιοδοτημένη» δραστηριότητα ή πόντιση καλωδίου χωρίς προηγούμενο συντονισμό και άδεια από την Άγκυρα, επικαλούμενο τις δικές της αυθαίρετες οριοθετήσεις.
Η Τουρκία χρησιμοποιεί τη συστηματική παρουσία πολεμικών πλοίων για να δημιουργήσει γκρίζες ζώνες και να αποτρέψει τα ερευνητικά σκάφη, συνδέοντας άμεσα το GSI με το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Προειδοποίηση Ρουμπινί για παγκόσμιο κραχ το 2027!
Η επίσημη θέση της Αθήνας και της Λευκωσίας αποκλείει την υποχώρηση σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, επιδιώκοντας ταυτόχρονα τη διατήρηση των ανοιχτών διαύλων επικοινωνίας για την αποφυγή μιας στρατιωτικής σύρραξης, και αυτό είναι το λάθος των πολιτικών μας, που περιορίζουν τις επιλογές τους.
Το γεωπολιτικό ρίσκο γύρω από την πόντιση του υποθαλάσσιου καλωδίου Great Sea Interconnector (GSI) έχει πυροδοτήσει έντονη συζήτηση στην Ελλάδα και την Κύπρο σχετικά με τα όρια της πολιτικής βούλησης απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις.
Στην ελληνική πολιτική και στρατιωτική ανάλυση, το τεράστιο δίλημμα αποτυπώνεται ως εξής:
Η Άγκυρα χρησιμοποιεί συστηματικά μια ρητορική υψηλών τόνων και προβολή ισχύος (π.χ. θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας», υπερπτήσεις, Casus Belli).
Στόχος είναι να δημιουργήσει την εντύπωση ότι είναι έτοιμη να φτάσει στα άκρα, αναγκάζοντας την Αθήνα να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις από θέση άμυνας ή να κάνει υποχωρήσεις για να αποφύγει τον πόλεμο.
Η προσήλωση της χώρας μας στο Διεθνές Δίκαιο και η πάγια επιδίωξη της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών ερμηνεύονται μερικές φορές από αναλυτές (αλλά και από την τουρκική πλευρά) ως «φοβικό σύνδρομο» ή έλλειψη πολιτικής βούλησης για δυναμική απάντηση.
Από τη μία πλευρά, υπάρχει η στρατηγική σχολή που υποστηρίζει ότι η υποχώρηση ή η αλλαγή της όδευσης του καλωδίου για να αποφευχθεί η ένταση αποτελεί de facto απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Από την άλλη πλευρά, η κυβερνητική διαχείριση εστιάζει στην αποφυγή μιας «πολεμικής κρίσης» (θερμού επεισοδίου) που θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα το θετικό κλίμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την οικονομική σταθερότητα, αναζητώντας νομικές και τεχνικές φόρμουλες για τη συνέχιση του έργου χωρίς να προκληθεί στρατιωτική εμπλοκή.
Συμπερασματικά, η πολιτική βούληση για την προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων θεωρείται δεδομένη στο επίπεδο των Ενόπλων Δυνάμεων, ωστόσο ολόκληρη η ελληνική πολιτική ηγεσία της χώρας ( κυβέρνηση-Αντιπολίτευση) , δίνει σαφή προτεραιότητα στα διπλωματικά αντίμετρα, τη διεθνοποίηση των τουρκικών προκλήσεων και τη διαχείριση της κρίσης κάτω από το όριο της στρατιωτικής σύγκρουσης.
Καθώς το GSI χρηματοδοτείται και υποστηρίζεται από την Ε.Ε. ως στρατηγικό έργο ενεργειακής απεξάρτησης, Έλληνες και Κύπριοι ευρωβουλευτές, καθώς και στελέχη, πιέζουν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να παρέμβει δυναμικά. Η στρατηγική της Ελλάδας βασίζεται στο ότι μια τουρκική πρόκληση κατά του GSI δεν αποτελεί απλώς διμερές ελληνοτουρκικό ζήτημα, αλλά άμεση αμφισβήτηση των ενεργειακών συμφερόντων ολόκληρης της Ευρώπης.
Δεν θα βγάλουν όμως τα κάστανα από την φωτιά, ούτε το Παρίσι ( που έχει τα δικά του προβλήματα με τις μαθητικές εξεγέρσεις και το χρέος), ούτε οι Βρυξέλλες που έχουν να αντιμετωπίσουν το σοβαρότατο ενεργειακό ζήτημα στην ΕΕ.
Σάλος με τη συμφωνία Ελλάδας–Βουλγαρίας για τα ιερά κειμήλια! Ο Μητροπολίτης Δράμας ζητά από τον Μητσοτάκη να πάρει πίσω την υπογραφή
Το σενάριο που τρέμουν εντός Ελλάδος αλλά και στην Τουρκία ότι και να λένε
Αν οι έρευνες ή η πόντιση προχωρήσουν τελικά με την συνοδεία ελληνικών πολεμικών πλοίων ( και έτσι θα γίνει διότι δεν γίνεται αλλιώς), και η Τουρκία απαντήσει αναπτύσσοντας τον δικό της στόλο, τότε ένα «θερμό επεισόδιο» ή ένα «ατύχημα» (όπως μια παρ' ολίγον σύγκρουση πλοίων) θα μπορούσε να πυροδοτήσει τοπική ή γενικευμένη πολεμική κρίση, κυρίως λόγω της επιθετικής στάσης των Τούρκων.
Μια απευθείας όμως ναυτική αντιπαράθεση ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα, δεν είναι σίγουρο ότι (επί Τραμπ), θα προκαλούσε την άμεση παρέμβαση των ΗΠΑ για την επιβολή αποκλιμάκωσης, και ο κίνδυνος ενός πολέμου με την συμμετοχή και άλλων χωρών είναι μέσα στα δεδομένα.
Το ρίσκο ενός «ατυχήματος» (π.χ. επακούμβηση πλοίων όπως το περιστατικό με τις φρεγάτες Λήμνος και Kemal Reis το 2020) θα είναι το μικρότερης σημασίας σενάριο, και είναι σίγουρο ότι οι κινήσεις των τουρκικών μονάδων επιφανείας θα οδηγήσουν πιθανόν ακόμα και σε ανταλλαγή πυρών με τον ελληνικό στόλο, ανάλογα τις εντολές που θα έχουν λάβει.
Όπως έχει συμβεί σε ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν, η πρώτη άμεση συνέπεια θα ήταν η αναστολή των ερευνών βυθού ή της πόντισης από το ερευνητικό πλοίο (π.χ. γαλλικών ή ιταλικών συμφερόντων) για λόγους ασφαλείας του πληρώματος.
Τι απαιτείται για να δώσουμε μια απάντηση στις απειλές των Τούρκων και να πετύχουμε τα σχέδια μας
Η προβολή της πανίσχυρης πλέον ελληνικής στρατιωτικής ισχύος, και η ετοιμότητα ακόμα και για πολεμική σύγκρουση, είναι ο μόνος τρόπος να αναγκαστεί ο νεο-οθωμανός αντίπαλος μας σε υποχώρηση, καθώς το Διεθνές Δίκαιο (π.χ. η ελευθερία πόντισης καλωδίων στην ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα βάσει της UNCLOS) προστατεύεται αποτελεσματικά μόνο όταν υποστηρίζεται από αποτρεπτική ισχύ.
Η έως τώρα επίσημη κυβερνητική γραμμή συχνά προτάσσει τη διατήρηση ανοιχτών διαύλων επικοινωνίας για την αποφυγή ενός θερμού επεισοδίου που θα μπορούσε να κλιμακωθεί ανεξέλεγκτα, αλλά αυτό δεν αποτελεί λύση για το καλώδιο Ελλάδος-Κύπρου, λόγω των τουρκικών υπερφίαλων προθέσεων.
Η αλήθεια είναι πως αν υποχωρήσουμε στο έργο αυτό, δεν αποκτήσουν μόνο οι Τούρκοι δικαιώματα που δεν έχουν νομικά, αλλά και όλες οι χώρες της περιοχής δεν θα μας παίρνουν σοβαρά, σε οτιδήποτε έχει να κάνει με αμυντικές συμμαχίες.
Η εποχή της πολιτικής διπλωματίας έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί και τώρα υπάρχει μόνο η "διπλωματία των κανονιοφόρων", και μόνο αυτή.
