Πέντε χρόνια μετά το φοβερό τροχαίο με το ποδήλατό του το 2016, ο Κώστας Ελευθεριάδης που γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη, κατάφερε να ξεπεράσει τα πολλά προβλήματα που αντιμετώπισε.
Παρόλο που το ατύχημα του έχει αφήσει μέχρι σήμερα πολλά προβλήματα στην υγεία και σε διάφορους τομείς της καθημερινότητάς του, «γιορτάζει» την ημέρα του ατυχήματος από το οποίο επιβίωσε, έχοντας μάλιστα μεταφέρει στην κυριολεξία την ημέρα των γενεθλίων του.
Το ιστορικό του φοβερού ατυχήματος
Μία από τις προπονήσεις του με το ποδήλατο στις 7 Αυγούστου του 2016 ήταν και η τελευταία του. Το ραντεβού, όπως αναφέρει το Mega, είχε δοθεί με μία ποδηλατική ομάδα των Σερρών, στο λιοντάρι της Αμφίπολης, στις 7:30 το πρωί. Μισή ώρα νωρίτερα ξεκίνησε -φορώντας κράνος και τον πλήρη εξοπλισμό του- από το εξοχικό του στην Κάριανη Καβάλας. Σε μία κατηφορική στροφή, είδε από έναν αγροτικό δρόμο να βγαίνει ένα αγροτικό όχημα, με το οποίο τελικά, συγκρούστηκε μετωπικά.
Οι μήνες στα νοσοκομεία, η απώλεια μνήμης και η αναγέννηση
Ό,τι ακολούθησε από εκείνη τη στιγμή και για τους επόμενους πέντε μήνες, αδυνατεί να το θυμηθεί, αλλά το γνωρίζει από μαρτυρίες, περιγραφές και αμέτρητα ιατρικά έγγραφα και βεβαιώσεις.
Τροχαίο δυστύχημα στον ΒΟΑΚ: H στιγμή που ο 56χρονος χάνει τον έλεγχο
Συγγενείς και φίλοι του Κώστα έσπευσαν στην Καβάλα, όπου περίμεναν υπομονετικά και συντηρούσαν τις ελπίδες τους κατά τη διάρκεια του «πολύ κρίσιμου 48ώρου», για το οποίο είχαν κάνει λόγο οι γιατροί. Μετά το πέρας αυτού, τα νέα ήταν μεν καλά για τη ζωή του, αλλά όλα έδειχναν ότι όταν θα έπαιρνε εξιτήριο, θα περνούσε το κατώφλι του νοσοκομείου πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι, αφού ήταν σχεδόν δεδομένη η παράλυση που θα τού προκαλούσε ο σπασμένος Άτλας, ο πρώτος σπόνδυλος που συνδέει το κρανίο με τη σπονδυλική στήλη.
Τέσσερις μέρες μετά, ο Κώστας ξύπνησε από το κώμα στο οποίο είχε πέσει. Αναγνώρισε τα αγαπημένα του πρόσωπα και τους ρώτησε για ποιον λόγο βρίσκεται στο νοσοκομείο, για να πάρει απαντήσεις σχετικά με το ατύχημα που είχε με το ποδήλατο. Την επόμενη μέρα το σκηνικό επαναλήφθηκε, με τον ασθενή να θέτει τις ίδιες ακριβώς ερωτήσεις.
Όταν ωστόσο κάποια στιγμή, πέντε μήνες μετά το ατύχημα, ξύπνησε με τις μνήμες της προηγούμενης μέρας, δυσκολεύτηκε να αποδεχθεί τη νέα του πραγματικότητα και τον εαυτό του που, όπως χαρακτηριστικά λέει, ήταν άλλος από αυτόν που ήταν πριν.
Ποσοστό 1% έδιναν στον άτυχο ποδηλάτη να περπατήσει ξανά και, όπως υποστηρίζει, η περίπτωσή του παρουσιάστηκε ακόμη και σε ιατρική ημερίδα.
Το πραγματικό θαύμα όμως, συντελέστηκε στον τρόπο που αναλαμβάνεται πλέον τη ζωή. Σωματικά, έχει καταφέρει να φτάσει στο 70% των δυνατοτήτων που είχε πριν, αλλά αποφάσισε να αποδεχθεί αυτό το ποσοστό, ως το νέο του 100%.
