Το σχέδιο απόκτησης πυρηνικής υποδομής από το τουρκικό καθεστώς είναι ο μεγαλύτερος στρατιωτικός και γεωστρατηγικός κίνδυνος για το Ισραήλ, το οποίο δεν μπορεί να παραβλέψει επουδενί, ακόμη κι αν οι Τούρκοι μιλούν για δήθεν αποκλειστική ειρηνική χρήση, τονίζει η ισραηλινή εφημερίδα israelhayom.com.
Σύμφωνα με τους Ισραηλινούς ειδικούς, οι υποδομές που δημιουργούνται στην τουρκική επικράτεια, κάτω υπό ορισμένες πολιτικές και γεωστρατηγικές συνθήκες, θα αποτελέσουν στο μέλλον την βάση για στρατιωτικές εφαρμογές.
Υπόθεση Έπστιν: Τούρκοι πούλησαν χιλιάδες παιδιά στον Αμερικανό εγκληματία;
Δηλαδή την απόκτηση πυρηνικού υλικού για τον εξοπλισμό των πυραυλικών συστημάτων που ήδη αναπτύσσει η Τουρκία ( BORA-ATMACA-TAYFUN).
Στόχος είναι πάντα η τουρκική κυριαρχία και η επιβολή του σχεδίου αναβίωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με κάθε μορφή, κατά των χωρών της Μέσης Ανατγολής, της Βόρειας και της ανατολικής Αφρικής, και φυσικά της Ανατολικής Μεσογείου.
Από την ένταξή της στο ΝΑΤΟ το 1952, η Τουρκία βασίζεται στην πυρηνική αποτροπή της Συμμαχίας και φιλοξενεί αμερικανικά πυρηνικά όπλα στη βάση του Ιντσιρλίκ. Παράλληλα, η Άγκυρα δεν διαθέτει δικό της πυρηνικό οπλοστάσιο, τηρώντας τις δεσμεύσεις της στο πλαίσιο της Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων, την οποία υπέγραψε το 1969.
Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, ανώτατοι Τούρκοι αξιωματούχοι θέτουν δημόσια το ζήτημα του «δικαιώματος» της χώρας να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε το 2019 ότι θεωρεί άδικο ορισμένα κράτη να διαθέτουν πυρηνικά όπλα, ενώ άλλες χώρες να αποκλείονται από αυτή τη δυνατότητα.
Τον Ιούλιο του 2025, ο Τούρκος ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν χαρακτήρισε τη Συνθήκη Μη Διάδοσης «δομικά άδικη», υποστηρίζοντας ότι στην πράξη εφαρμόζεται μόνο το σκέλος που αποτρέπει τη διάδοση πυρηνικών, ενώ παραμερίζεται η πυρηνική αποστρατιωτικοποίηση και η υποστήριξη για ειρηνικά πυρηνικά προγράμματα.
"Χαστούκι" του Ιράν στην Τουρκία-"Οι απευθείας διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ θα γίνουν στο Ομάν και όχι στην Κωνσταντινούπολη-Δεν θέλουμε μεσάζοντες"
Στο επίκεντρο βρίσκεται το πυρηνικό εργοστάσιο στο Ακούγιου, το οποίο κατασκευάζεται από τη ρωσική κρατική εταιρεία Rosatom. Το έργο, κόστους περίπου 24 δισ. δολαρίων, προβλέπει την εγκατάσταση τεσσάρων αντιδραστήρων και την κάλυψη περίπου του 10% των ετήσιων ενεργειακών αναγκών της Τουρκίας.
Πρόκειται για πρόγραμμα καθαρά πολιτικής χρήσης. Ωστόσο, ειδικοί επισημαίνουν ότι η ανάπτυξη τέτοιας υποδομής δημιουργεί τεχνογνωσία, ανθρώπινο δυναμικό και βιομηχανική βάση που θα μπορούσαν, μακροπρόθεσμα, να αξιοποιηθούν και σε στρατιωτική κατεύθυνση.
Παράλληλα, η ενίσχυση των σχέσεων της Τουρκίας με το Πακιστάν, τη μοναδική μουσουλμανική χώρα με πυρηνικά όπλα, προκαλεί ανησυχία. Η συνεργασία αυτή, που αποτυπώθηκε και στη στήριξη της Άγκυρας προς το Ισλαμαμπάντ σε περιφερειακές κρίσεις, εκτιμάται ότι θα μπορούσε να προσφέρει στην Τουρκία πρόσβαση σε τεχνογνωσία και εμπειρία στον πυρηνικό τομέα.
Οι τουρκικές πυρηνικές επιδιώξεις εντάσσονται, σύμφωνα με αναλυτές, στη συνολική στρατηγική της Τουρκίας να εδραιωθεί ως περιφερειακή δύναμη με φιλοδοξίες αναβίωσης μιας ευρύτερης σφαίρας επιρροής.
Η Άγκυρα επενδύει μαζικά στη στρατιωτική της βιομηχανία και δύσκολα θα εγκατέλειπε, έστω και μακροπρόθεσμα, την προοπτική ενίσχυσης της αποτρεπτικής της ισχύος μέσω πυρηνικών δυνατοτήτων.
Στα ενδότερα της Τουρκίας, η πολιτική απόκτησης πυρηνικών όπλων δεν είναι αποδεκτή από όλα τα κόμματα. Κόμματα της αντιπολίτευσης εκφράζουν ανησυχίες για περιβαλλοντικούς κινδύνους, οικολογικές επιπτώσεις και αυξημένη ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία.
Ερντογάν στην Αίγυπτο: Η θερμή υποδοχή Αλ Σίσι και το «αδελφέ μου»
Παρ’ όλα αυτά, εκτιμάται ότι όσο ο Ερντογάν παραμένει στην εξουσία –και πιθανώς και μετά– η πυρηνική στρατηγική της χώρας θα συνεχιστεί.
Για το Ισραήλ, η εξέλιξη αυτή αποτελεί παράγοντα που πρέπει να ενσωματωθεί στον μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό. Ακόμη κι αν η Τουρκία δεν επιδιώξει άμεσα την απόκτηση πυρηνικών όπλων, η συσσώρευση υποδομών, γνώσης και διεθνών διασυνδέσεων ενδέχεται να μεταβάλει τις ισορροπίες αποτροπής στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, επηρεάζοντας τη συμπεριφορά της Άγκυρας σε μελλοντικές κρίσεις.
Για την Ελλάδα η απόκτηση πυρηνικών όπλων από την Τουρκία, θα ήταν το χειρότερο σενάριο που μπορεί να υπάρξει, διότι σε αυτήν την περίπτωση, η Άγκυρα δεν ελάμβανε υπόψιν καμία διεθνή πίεση, διότι πολύ απλά δεν θα φοβόνταν κανέναν.
Χωρίς επιπτώσεις και φόβο, η ισλαμική τουρκική ηγεσία του σήμερα, αλλά και του αύριο, θα επιχειρούσε την αποκατάσταση των νεο-οθωμανικών της σχεδίων ( ήδη γίνεται αυτό μεθοδικά και αθόρυβα) χωρίς δισταγμό, προκαλώντας πολεμικές αναμετρήσεις σε Βαλκάνια, Αιγαίο και Μεσόγειο.
