Όσοι περίμεναν ότι το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο θα προκαλούσε έστω και μια στοιχειώδη αμηχανία στα κυβερνητικά κλιμάκια, μάλλον δεν έχουν κατανοήσει πώς λειτουργεί η συντεχνία της εξουσίας. Ο υπουργός Επικρατείας, Μάκης Βορίδης, ανέλαβε πρόθυμα τον ρόλο του συνηγόρου υπεράσπισης, προσφέροντας ένα ρεσιτάλ νομικής και πολιτικής αλχημείας στον αέρα του ΣΚΑΪ, προκειμένου να διασώσει το πληγωμένο γόητρο της παράταξης.

Qatargate και Αβραμόπουλος: Ύβρεις στον αέρα και η ομερτά που έσπασε

Η γραμμή άμυνας που επέλεξε το υπουργικό γραφείο είναι τόσο διάτρητη που αγγίζει τα όρια του παραλόγου. Σύμφωνα με τον κ. Βορίδη, δεν υφίσταται κανένα απολύτως πολιτικό ζήτημα που να επηρεάζει την κυβέρνηση.

Η κυνική θεωρία της «νόμιμης» μίζας

Το επιχείρημα που ακούστηκε στην τηλεοπτική συχνότητα ξεπερνά κάθε φαντασία. Ο υπουργός υποστήριξε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι, εφόσον τα χρήματα που έλαβε ο πρώην Επίτροπος από την περιβόητη ΜΚΟ του προφυλακισμένου Παντσέρι ήταν δηλωμένα στην εφορία, αυτομάτως παύουν να αποτελούν προϊόν διαφθοράς. «Δωροδοκίες και μίζες που δηλώνονται, δεν υπάρχουν», δήλωσε χαρακτηριστικά, προσπαθώντας να πείσει τον λαό ότι οι λομπίστες και τα σκοτεινά δίκτυα επιρροής λειτουργούν μόνο με βαλίτσες στο σκοτάδι.

Πρόκειται για μια επικοινωνιακή τακτική που προσβάλλει τη λογική. Το Qatargate δεν αφορά το αν κόπηκαν αποδείξεις παροχής υπηρεσιών, αλλά το αν Ευρωπαίοι αξιωματούχοι πούλησαν την επιρροή τους και ξέπλυναν καθεστώτα μέσω δήθεν ανθρωπιστικών οργανώσεων. Το να φτάνει στο σημείο ένας υπουργός να δηλώνει ότι ο κ. Αβραμόπουλος μπορεί άνετα να είναι εκ νέου υποψήφιος στις επόμενες εκλογές, δείχνει το μέγεθος της αλαζονείας ενός συστήματος που θεωρεί εαυτόν υπεράνω του νόμου.

Απαιτούν ασυλία και στα προσωπικά μας δεδομένα

Η προσπάθεια απαλλαγής των «δικών τους παιδιών» δεν σταμάτησε στο σκάνδαλο του Κατάρ. Ο κ. Βορίδης άνοιξε την ομπρέλα του για να καλύψει και την Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου, η οποία καταδικάστηκε πρωτόδικα για την αρπαγή και χρήση των προσωπικών δεδομένων των αποδήμων.

Αντί να υπάρξει ξεκάθαρη καταδίκη της παράνομης πρακτικής, το κυβερνητικό στέλεχος αποφάσισε ότι φταίει ο... νόμος. Πρότεινε ουσιαστικά να ανοίξει συζήτηση για την αλλαγή του ευρωπαϊκού κανονισμού GDPR, ώστε οι πολιτικοί να εξαιρούνται και να έχουν το ελεύθερο να βομβαρδίζουν τους πολίτες με προπαγανδιστικά μηνύματα χωρίς τη συναίνεσή τους. Θέλουν τον νόμο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους, ζητώντας να υπάρχει ένα απλό «κουμπί» διαγραφής εκ των υστέρων, νομιμοποιώντας την αρχική υποκλοπή των στοιχείων μας.