Το όνομα «Watergate» προέρχεται από το ξενοδοχείο και τα γραφεία Watergate στην Ουάσινγκτον, όπου το Δημοκρατικό Κόμμα διατηρούσε τα κεντρικά γραφεία του το 1972.
Πριν από ακριβώς 50 χρόνια, τις πρώτες πρωινές ώρες της 17ης Ιουλίου, ένας φύλακας στα γραφεία παρατήρησε πως σε αρκετές από τις πόρτες είχε τοποθετηθεί κολλητική ταινία, ώστε να κλείνουν χωρίς να κλειδώνουν, οπότε κάλεσε την αστυνομία.
Πέντε άνδρες πιάστηκαν να φωτογραφίζουν και να κλέβουν έγγραφα, αλλά και να τοποθετούν κοριούς σε τηλεφωνικές γραμμές. Αφού συνελήφθησαν, ασκήθηκε δίωξη εναντίον τους τον Σεπτέμβριο για διάφορα αδικήματα. Καταδικάστηκαν τον επόμενο Ιανουάριο.
Αύξηση 35,2% στις ταξινομήσεις νέων επιβατικών αυτοκινήτων στη χώρα τον Μάιο σε ετήσια βάση, μείωση 11,2% στην ΕΕ
Η ανακάλυψη αυτή ήταν η αρχή μιας πορείας που θα οδηγούσε τελικά στον ίδιο τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ρίτσαρντ Νίξον. Η διάρρηξη ήταν μέρος του προεκλογικού σχεδίου των Ρεπουμπλικανών. Επικεφαλής της κομπίνας αυτής, αποδείχθηκε η επιτροπη επανεκλογής Νίξον.
Το πρώτο βήμα για την εξιχνίαση αυτής της σκοτεινής υπόθεσης έγινε από τους δημοσιογράφους της εφημερίδας Washington Post: Άλφρεντ Λιούις, Καρλ Μπέρνστιν και Μπόμπ Γούντγουορντ, οι οποίοι θα πρωτοστατούσαν στη διερεύνηση του σκανδάλου τα επόμενα χρόνια.
Η παραίτηση του Νίξον ήρθε όταν η Βουλή, ως αρμόδιο όργανο, άρχισε να στοιχειοθετεί το κατηγορητήριο και το σχέδιο αποφάσεως για την αποπομπή του. Πρόλαβε και παραιτήθηκε πέντε ημέρες αργότερα, στις 8 Αυγούστου.
Πενήντα χρόνια αργότερα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι εάν δεν υπήρχε ελέυθερος Τύπος, το σκάνδαλο της υπόθεσης Watergate, το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία της Αμερικής, δεν θα ερχόταν στο φως της δημοσιότητας.
