Ο πόλεμος που ξεκίνησε στη Μέση Ανατολή έχει σπάσει προ πολλού τα γεωγραφικά του σύνορα. Δεν είναι πια μόνο οι πύραυλοι που σκίζουν τον ουρανό της Τεχεράνης ή του Τελ Αβίβ· είναι οι διπλωματικές «μέγγενες» που σφίγγουν γύρω από τις Βρυξέλλες, το Παρίσι και το Βερολίνο. Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν ζητούν πλέον απλά μια τυπική δήλωση συμπαράστασης. Ζητούν αίμα, μέσα και παρουσία.
Η Ευρώπη είναι σαν τον υπνοβάτη που ξυπνάει ξαφνικά στη μέση ενός ναρκοπεδίου. Οι πιέσεις είναι τρομακτικές και η Ελλάδα φαίνεται να έχει πάρει ήδη θέση, πριν καν καταλάβουμε το μέγεθος της απειλής.
Μαύρη Δευτέρα προ των πυλών! Θα πατήσει το κουμπί η Τεχεράνη ή θα λυγίσει μπροστά στο Αμερικανικό τελεσίγραφο;
Το παιχνίδι της «διεθνούς σφραγίδας»
Ας είμαστε ειλικρινείς, στρατιωτικά, η Ουάσιγκτον δεν έχει ανάγκη την Ευρώπη για να ισοπεδώσει το Ιράν. Διαθέτουν την τεχνολογία και την ισχύ να το κάνουν μόνοι τους. Τότε γιατί επιμένουν; Η απάντηση είναι η νομιμοποίηση. Μια επιχείρηση μόνο από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ μοιάζει με μονομερή εκδίκηση. Αν όμως δίπλα τους σταθούν ευρωπαϊκές φρεγάτες και αεροσκάφη, τότε βαφτίζεται «διεθνής απάντηση στην τρομοκρατία». Η Ευρώπη χρειάζεται για να «ξεπλύνει» το πολιτικό κόστος και να εξασφαλίσει την ανοχή των δυτικών κοινωνιών.
Ο τρόμος των 4.000 χιλιομέτρων
Το Ισραήλ παίζει ένα πολύ σκληρό χαρτί, τον φόβο. Η αποκάλυψη ότι οι ιρανικοί πύραυλοι έπληξαν τη βάση Ντιέγκο Γκαρσία στον Ινδικό Ωκεανό, διανύοντας 4.000 χλμ, είναι ένα μήνυμα προς τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. «Αν φτάνουν εκεί, φτάνουν και στο Παρίσι, φτάνουν και στη Ρώμη», ψιθυρίζουν οι Ισραηλινοί, προσπαθώντας να πείσουν τους Ευρωπαίους ότι ο εχθρός είναι κοινός και η απειλή είναι πλέον «ευρωπαϊκή».
Τα τέσσερα «αγκάθια» της Ευρώπης
Η Ευρώπη όμως, διστάζει, γιατί το ρίσκο είναι υπαρξιακό
Βρίσκεται δυστυχώς σε ενεργειακή ομηρία: Ο έλεγχος του Ορμούζ είναι η «αναπνοή» της ευρωπαϊκής οικονομίας. Κάθε δευτερόλεπτο έντασης εκτοξεύει τις τιμές και διαλύει τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς.
Η ναυσιπλοΐα είναι και αυτή έρμαιο της κατάστασης. Χωρίς ελεύθερα περάσματα, τα ράφια των καταστημάτων θα αδειάσουν, οι βιομηχανίες θα κατεβάσουν διακόπτες και έρχεται τσουνάμι κλείσιμο μαγαζιών.
Ο Τραμπ εκβιάζει την Ευρωπαική ένωση! Ο Αμερικανός πρόεδρος είναι ξεκάθαρος: «Αν θέλετε προστασία, πληρώστε». Η Ευρώπη φοβάται ότι αν αρνηθεί, θα μείνει γυμνή, αλλά αν δεχτεί, θα εμπλακεί σε έναν πόλεμο που δεν σχεδίασε ποτέ με πολύ τραγικές συνέπειες.
Η κοινωνική πίεση από την ακρίβεια και τον φόβο του πολέμου μπορεί να προκαλέσει πολιτική κατάρρευση σε πολλές κυβερνήσεις της ΕΕ.
Το τελεσίγραφο του Τραμπ και ο φόβος για ένα παγκόσμιο «off» στο διαδίκτυο!
Η Ελλάδα στο «στόχαστρο» της μοίρας
Για την πατρίδα μας, τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Η Αθήνα προσπαθεί να ισορροπήσει σε ένα τεντωμένο σχοινί. Από τη μια, η κυβέρνηση επιχειρεί να αναβαθμίσει τον ρόλο της Ελλάδας στέλνοντας Patriot, φρεγάτες και προσωπικό . Πουλάμε «γεωπολιτική αξία», αλλά το τίμημα είναι βαρύ, γιατί βρισκόμαστε μπλεγμένοι σε μια πολεμική δίνη την οποία δεν ελέγχουμε καθόλου. Είμαστε στην πρώτη γραμμή της έκθεσης, χωρίς να έχουμε λόγο στις αποφάσεις που θα κρίνουν το αύριο.
Από τη μία, η Αθήνα επιχειρεί να «αγοράσει» γεωπολιτικό κύρος στέλνοντας Patriot, φρεγάτες και προσωπικό στην «καρδιά» της φωτιάς, ελπίζοντας ότι αυτή η τυφλή στήριξη στον Τραμπ και το Ισραήλ θα μας εξασφαλίσει προστασία έναντι άλλων απειλών. Όμως, το τίμημα είναι τρομακτικό γιατί η χώρα μας μετατρέπεται σε άμεσο στόχο αντιποίνων, αφού οι ελληνικοί πύραυλοι καταρρίπτουν πλέον ιρανικά βλήματα.
Την ίδια στιγμή, ο οικονομικός αντίκτυπος θα είναι «σεισμικός». Με την Ελλάδα να έχει ήδη ακριβή ενέργεια, μια νέα εκτόξευση στις τιμές των καυσίμων λόγω του Ορμούζ θα διαλύσει τον οικογενειακό προϋπολογισμό και θα πνίξει την αγορά. Βρισκόμαστε σε μια «μέγγενη» όπου από τη μια πλευρά έχουμε τη στρατιωτική εμπλοκή σε έναν πόλεμο που δεν σχεδιάσαμε και από την άλλη έναν πληθωρισμό που απειλεί να μας γυρίσει στα πέτρινα χρόνια της κρίσης. Είμαστε,, ο «ακρίτας» της Δύσης που όμως πληρώνει τον πιο βαρύ λογαριασμό, χωρίς να έχει το παραμικρό χέρι στο «τιμόνι» των αποφάσεων.
