Η Έβελιν Κορδέρο είναι 100 ετών και εξακολουθεί να μπαίνει καθημερινά στη σχολή χορού της στο Σαντιάγο της Χιλής. Επειδή, όπως λέει η υπέργηρη δασκάλα, ακόμα και στον ύπνο της συνεχίζει να κάνει μπαλέτο.
Στη σχολή μπαλέτου της στην πρωτεύουσα της Χιλής η αιωνόβια Κορδέρο κινείται με ηρεμία ανάμεσα στους μαθητές της, παρακολουθεί κάθε βήμα και διορθώνει κάθε λεπτομέρεια με μια τρυφερότητα που μοιάζει να κουβαλά δεκαετίες ιστορίας.
Η ίδια είναι πλέον 100 ετών.
Κι όμως, το μπαλέτο εξακολουθεί να είναι η καθημερινότητά της, η σκέψη της, ο τρόπος που βλέπει τη ζωή.
Στα πλάνα από το μάθημά της, η ηλικιωμένη δασκάλα παρακολουθεί τις ασκήσεις των νεαρών χορευτών, δείχνει κινήσεις και χαμογελά διαρκώς, σαν να βρίσκεται ακόμη μέσα στον δικό της πρώτο χορό.
Και ίσως αυτό που συγκινεί περισσότερο είναι ο τρόπος που μιλά για τα όνειρά της.
«Ονειρεύομαι ότι χορεύω. Κάνω άλματα, στροφές, φτάνω μέχρι το ταβάνι», λέει γελώντας.
«Και όταν ξυπνάω, έρχομαι στο στούντιο και προσπαθώ να κάνω τις ίδιες κινήσεις.»
Για την Έβελιν, το μπαλέτο δεν ήταν ποτέ απλώς μια τέχνη. Είναι μια μορφή ελευθερίας, ένας τρόπος να κρατά το σώμα και το μυαλό της ζωντανά.
«Το μπαλέτο κάνει καλό στην υγεία, δουλεύει όλο το σώμα αλλά και το μυαλό», λέει.
Ακόμη και όταν κάθεται σιωπηλή, το μυαλό της συνεχίζει να ταξιδεύει σε νέες χορογραφίες.
«Μπορεί να νομίζεις ότι απλώς κάθομαι, αλλά εγώ σκέφτομαι ήδη τι κίνηση θα κάνω μετά», εξηγεί.
Και κάπως έτσι, έναν αιώνα μετά τη γέννησή της, η ζωή της συνεχίζει να κινείται στον ίδιο ρυθμό: εκείνον του χορού.
