Η τουρκική εξωτερική πολιτική συνεχίζει να αντιμετωπίζει τους διεθνείς θεσμούς ως δικό της τσιφλίκι, αλλά αυτή τη φορά τα σχέδιά της προσέκρουσαν σε έναν απροσδόκητο ευρωπαϊκό τοίχο.
Η προσπάθεια της Άγκυρας να διοργανώσει την Παγκόσμια Διάσκεψη για το Κλίμα (COP 31) αγνοώντας επιδεικτικά την Κυπριακή Δημοκρατία, προκάλεσε την ασυνήθιστα έντονη αντίδραση των Βρυξελλών.
Με τη φράση «Είμαστε μια Ένωση των 27, τελεία και παύλα», ο Ευρωπαίος Επίτροπος Κλίματος, Βόπκε Χούκστρα, έστειλε ένα ξεκάθαρο τελεσίγραφο, διαλύοντας προσωρινά τις ψευδαισθήσεις του τουρκικού κατεστημένου πως μπορεί να αποκλείει κυρίαρχα κράτη-μέλη κατά το δοκούν, εργαλειοποιώντας διεθνείς συνόδους.
Η ανατολίτικη πονηριά και το βέτο των Βρυξελλών
Το σκηνικό της τουρκικής μεθόδευσης στήθηκε στις προπαρασκευαστικές συνόδους της Νέας Υόρκης και του Τόκιο, όπου η Κύπρος δεν έλαβε ποτέ τη σχετική πρόσκληση. Η Άγκυρα θεώρησε πως υπό την ομπρέλα του ΟΗΕ θα μπορούσε να περάσει αθόρυβα τη δική της αναθεωρητική ατζέντα, διαγράφοντας ουσιαστικά ένα ευρωπαϊκό κράτος από τον χάρτη των συνομιλιών.
Η απάντηση όμως από το Συμβούλιο Περιβάλλοντος στο Λουξεμβούργο υπήρξε κατηγορηματική. Ο Επίτροπος ξεκαθάρισε ότι σε μια διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών δεν υπάρχει απολύτως κανένας χώρος για φθηνή εθνική διπλωματία και διμερείς αποκλεισμούς. Η Τουρκία, ως διοργανώτρια, οφείλει να συμμορφωθεί στο ακέραιο με τις διεθνείς δεσμεύσεις της, ειδάλλως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρόκειται να ανεχθεί καμία απολύτως διαφοροποίηση στην αντιμετώπιση των μελών της. Αποτελεί μια από τις ελάχιστες φορές που η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία αναγκάζεται να μιλήσει τη γλώσσα της πραγματικότητας απέναντι στον τουρκικό εκβιασμό.
Το θέατρο των οργανισμών και η κυπριακή αντίδραση
Την ίδια ώρα, η Κύπρια υπουργός Γεωργίας και Περιβάλλοντος, Μαρία Παναγιώτου, ζήτησε άμεση κινητοποίηση. Δεν αρκούν οι θεωρητικές δηλώσεις στήριξης, αν δεν υπάρξουν πρακτικές και αυστηρές συνέπειες. Αν δεν σταλεί εγκαίρως η πρόσκληση στη Λευκωσία, τα θεσμικά όργανα της ΕΕ οφείλουν να απαντήσουν ως ένα σκληρό, ενιαίο μπλοκ απέναντι στην τουρκική πρόκληση.
Κανείς φυσικά δεν τρέφει αυταπάτες για τα συνολικά αντανακλαστικά της Ευρώπης στα κρίσιμα εθνικά ζητήματα, όταν επί μισό αιώνα παρακολουθεί απαθώς την παράνομη κατοχή ευρωπαϊκού εδάφους. Ωστόσο, σε διπλωματικό επίπεδο, η συγκεκριμένη ευρωπαϊκή παρέμβαση εκθέτει την Τουρκία διεθνώς.
