Η κυρία Παναγιώτα, που μέσα σε μια μέρα έγινε εξώφυλλο στα μεγαλύτερα ΜΜΕ του πλανήτη, ενώ εγκατέλειπε το σπίτι της, στις φωτιές της Εύβοιας, μίλησε σε εφημερίδα για εκείνες τις τραγικές στιγμές που έζησαν οι κάτοικοι του νησιού.

Τέσσερις μήνες έχουν περάσει από εκείνες τις τραγικές στιγμές. Το σπίτι της γλίτωσε. Ωστόσο ακόμα δε μπορεί να ξεχάσει τις εικόνες που αντίκρισε και τα συναισθήματα που είχε τότε.

«Το ξημέρωμα, είχε κοκκινίσει ο ουρανός. Η φωτιά είχε «καταπιεί» την πλαγιά και προχωρούσε. Με τις μάνικες προσπαθούσαμε να σώσουμε τα σπίτια μας. Ξαφνικά, μας κύκλωσε το μέτωπο. Η φωτιά κατέβηκε από την αριστερή πλευρά. Άρχισα να φωνάζω: «Βοήθεια, καιγόμαστε». Ήρθαν τα παιδιά που πάλευαν με τις φλόγες και μας έσωσαν. Λιποθύμησα. Όσοι ήταν κοντά έτρεξαν να μου δώσουν πρώτες βοήθειες…».

Η κα Παναγιώτα συνεχίζει να διηγείται: «Στο Πευκί, είχαν βάλει δύο φεριμπότ και μπορούσαν όσοι είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους να πάνε εκεί. Είχαν νερό, καρέκλες να καθίσουν, σκεπάσματα. Ξεκινήσαμε με τον άντρα μου για το Πευκί, αλλά οι φλόγες πρόλαβαν και έκοψαν την πρόσβαση. Καιγόταν και το Πευκί! Δεν μπορούσε να περάσει κανείς. Καταφέραμε και πήγαμε στον Νέο Πύργο, όπου μας φιλοξένησε μία οικογένεια φίλων. Τα ρούχα μας είχαν γίνει άσπρα από τις στάχτες. Νωρίς το πρωί ακούω: Γιούλα! Η φωτογραφία σου είναι σε όλες τις εφημερίδες, σε όλα τα κανάλια. Είναι παντού. Απάντησα: Δεν με ενδιαφέρει! Σώθηκε το χωριό μας;».

«Έφτασαν πυροσβέστες από τη Ρουμανία και από άλλες χώρες προσπαθώντας να τεθεί υπό έλεγχο η φωτιά που συνέχιζε να καίει ανενόχλητη. Γυρίσαμε στις Γούβες. Το σπίτι μας δεν είχε καεί, μόνο πίσω στην αυλή. Όμως, πολλές κατοικίες κάηκαν ολοσχερώς. Επί δεκαπέντε μέρες νομίζαμε ότι το χωριό ήταν ένα απέραντο νεκροταφείο… Τη νύχτα τα αποκαΐδια έκαιγαν και φάνταζαν σαν μικρά καντηλάκια. Κάηκαν τόσες χιλιάδες στρέμματα, αμπέλια, μελίσσια, τα πεύκα, το ρετσίνι και δεν είχαμε απώλεια ούτε ενός ανθρώπου! Μας βοήθησε ο Θεός. Ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα. Τα αεροπλάνα δεν μπορούσαν να πετάξουν, δεν έβλεπαν από τον καπνό. Θυμάμαι ότι πριν από 27 χρόνια είχε μεγάλη πυρκαγιά πάλι στο Καστρί, αλλά δεν ήταν σε καμία περίπτωση αυτή η καταστροφή. Δυστυχώς, η Εύβοια κάηκε σε μία μέρα. Σε μία μέρα έβαλαν 150 φωτιές. Γιατί ήταν «χέρι» αυτό που σκόρπισε την καταστροφή. Kαι δεν ήταν ένα…».

Η κα Παναγιώτα έχτισε το σπίτι στις Γούβες με τον άντρα της στις αρχές της δεκαετίας του ’80 για να έχουν μια στέγη στην εξοχή για τα συντάξιμα χρόνια τους. «Το αγάπησα το χωριό από την πρώτη στιγμή. Και στις χαρές και στις λύπες είμαι παρούσα», δήλωσε.

«Περνώντας από τη Χαλκίδα προς τη Βόρεια Εύβοια, η διαδρομή ήταν ένας παράδεισος. Τώρα είναι θρήνος… Πιστεύω όμως ότι το ελληνικό κράτος και οι φορείς θα βοηθήσουν να ξαναγίνει σιγά σιγά. Η Εύβοια θα είναι πάντα ένα στολίδι».

Σε ερώτηση για το πώς ένιωσε όταν είδε τη φωτογραφία της να γίνεται γνωστή πέρα από τα σύνορα: «Δεν το περίμενα… Εκείνη τη στιγμή φώναζα όχι μόνο για τον εαυτό μου. Για όλο το χωριό. Κι αν θα μπορούσα να ζητήσω κάτι, θέλω να αγαπήσουν τον κόσμο που υποφέρει. Που έχασε τα σπίτια του, τις περιουσίες του, τις δουλειές του. Να τους βοηθήσουν! Και να προσέξουν να μην ξανασυμβεί τέτοια συμφορά».

Η κα Παναγιώτα ετοιμάζεται να επιστρέψει στις Γούβες με την ελπίδα να μην αντικρίσει τέτοιες εικόνες καταστροφής, όπως αυτής του περασμένου Αυγούστου…