Καθώς Ιράν και ΗΠΑ συμφώνησαν σε μια – εύθραστη- κατάπαυση του πυρός, η εμπλοκή του Ισραήλ αποδείχθηκε αποτυχία και, όπως λένε οι αντίπαλοί του «πολιτική καταστροφή». Σύμφωνα με την ανάλυση του The Guardian, οι προβλέψεις για γρήγορη νίκη ή ακόμα και αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη αποδείχθηκαν λανθασμένες, ενώ η ίδια η αμερικανική κοινότητα πληροφοριών είχε χαρακτηρίσει τέτοια σενάρια «μη ρεαλιστικά». Ο πόλεμος όχι μόνο διήρκεσε περισσότερο από το αναμενόμενο, αλλά δεν οδήγησε σε καμία από τις βασικές επιδιώξεις του Ισραήλ.

Η αντίδραση στο εσωτερικό του Ισραήλ υπήρξε άμεση και ιδιαίτερα αιχμηρή. Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης, Γιαΐρ Λαπίντ, χαρακτήρισε τις εξελίξεις άνευ προηγουμένου: «Δεν υπήρξε ποτέ τέτοια πολιτική καταστροφή στην ιστορία μας. Το Ισραήλ δεν ήταν καν κοντά στο τραπέζι όταν λαμβάνονταν αποφάσεις για τον πυρήνα της εθνικής μας ασφάλειας».

Ο ίδιος πρόσθεσε ότι, παρά την επιχειρησιακή επάρκεια του στρατού και την αντοχή της κοινωνίας, «ο Νετανιάχου απέτυχε πολιτικά και στρατηγικά», προειδοποιώντας ότι «θα χρειαστούν χρόνια για να αποκατασταθεί η ζημιά».

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο επικεφαλής των Δημοκρατικών, Γιαΐρ Γκολάν, μίλησε για «στρατηγική αποτυχία» του Ισραηλινού πρωθυπουργού, τονίζοντας: «υποσχέθηκε μια ιστορική νίκη και ασφάλεια για γενιές, αλλά στην πράξη πήραμε μία από τις πιο σοβαρές στρατηγικές αποτυχίες που γνώρισε ποτέ το Ισραήλ».

Στόχοι που δεν επιτεύχθηκαν

Οι βασικές αποτυχίες που επισημαίνονται είναι:

-δεν επετεύχθη πτώση του ιρανικού καθεστώτος
-δεν κατασχέθηκαν αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου
-δεν υπήρξε ουσιαστική αποδυνάμωση της Τεχεράνης
-η στρατηγική ισορροπία στην περιοχή παραμένει σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητη

Παράλληλα, η επιλογή συνέχισης επιθέσεων σε μέτωπα όπως ο Λίβανος εκλαμβάνεται ως ένδειξη στρατηγικής αδυναμίας, καθώς φέρνει το Ισραήλ αντιμέτωπο με τη Χεζμπολάχ σε συνθήκες που δεν το ευνοούν.

Παρά τις πιέσεις του Νετανιάχου προς τον Αμερικανό πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ, να συνεχιστεί η σύγκρουση, η Ουάσιγκτον προχώρησε τελικά σε εκεχειρία, αφήνοντας σύμφωνα με επικριτές το Ισραήλ στο περιθώριο των κρίσιμων αποφάσεων.

Το αποτέλεσμα ήταν μια συμφωνία που θυμίζει περισσότερο παλαιότερα διπλωματικά πλαίσια, όπως εκείνα της εποχής του Μπαράκ Ομπάμα, στα οποία ο Νετανιάχου είχε αντιταχθεί σθεναρά.

Ενισχυμένο το Ιράν

Σε στρατιωτικό επίπεδο, το Ιράν εξήλθε της σύγκρουσης τραυματισμένο αλλά όχι ηττημένο. Παρά τις σημαντικές απώλειες, το καθεστώς διατηρεί κρίσιμες στρατιωτικές δυνατότητες και φαίνεται αποφασισμένο να επανεξοπλιστεί.

Ιδιαίτερα οι Φρουροί της Επανάστασης εμφανίζονται ενισχυμένοι, έχοντας πετύχει τον βασικό τους στόχο: την επιβίωση απέναντι σε μια συντονισμένη επίθεση από δύο μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις.

Η πραγματικότητα αυτή εντείνει τις ανησυχίες για μελλοντική κλιμάκωση, καθώς η Τεχεράνη ενδέχεται να αναζητήσει ευκαιρίες για αντίποινα.

Κλιμάκωση στον Λίβανο και γεωπολιτικές επιπτώσεις

Ανεβαίνει το Brent crude oil εν μέσω αβεβαιότητας για τις σχέσεις ΗΠΑ – Ιράν

Παράλληλα, η επιμονή του Ισραήλ στις επιχειρήσεις στον νότιο Λίβανο δημιουργεί νέους κινδύνους. Η προοπτική δημιουργίας «ζώνης ασφαλείας» φέρνει τις ισραηλινές δυνάμεις σε άμεση αντιπαράθεση με τη Χεζμπολάχ, μια οργάνωση με μεγάλη εμπειρία σε ανταρτοπόλεμο στο συγκεκριμένο έδαφος.

Οι μαζικές αεροπορικές επιδρομές στον Λίβανο, με βαρύ απολογισμό θυμάτων, εκλαμβάνονται από ορισμένους ως μια κίνηση επίδειξης ισχύος μετά την αποτυχία στο ιρανικό μέτωπο.

Διεθνής απομόνωση 

Το διπλωματικό κόστος για το Ισραήλ ενδέχεται να αποδειχθεί εξίσου βαρύ. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η παραδοσιακή διακομματική στήριξη προς το Ισραήλ δείχνει να υποχωρεί, με αντιδράσεις τόσο από προοδευτικούς όσο και από κύκλους της δεξιάς.

Η εμπλοκή του Ισραήλ στην ώθηση προς τον πόλεμο με το Ιράν έχει δεχθεί έντονη κριτική, ενώ η συνολική εικόνα της χώρας έχει επιβαρυνθεί περαιτέρω από τις εξελίξεις στη Γάζα.

Υπό αμφισβήτηση το πολιτικό μέλλον του Νετανιάχου

Σε εσωτερικό μέτωπο ο Νετανιάχου εισέρχεται σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο, ιδίως ενόψει εκλογών. Οι υποσχέσεις για «ολοκληρωτική νίκη» και εξάλειψη των απειλών αποδεικνύονται, σύμφωνα με επικριτές, κενές περιεχομένου.

Όπως σημειώνουν αναλυτές, πολλές από τις αδυναμίες της ισραηλινής ηγεσίας ήρθαν στο φως: τάση για ριψοκίνδυνα στοιχήματα, επιφανειακός σχεδιασμός και αγνόηση των ειδικών.

Σε αυτό το πλαίσιο, τίθεται πλέον ανοιχτά το ερώτημα για το πολιτικό μέλλον του Ισραηλινού πρωθυπουργού και τη δυνατότητά του να διαχειριστεί τις συνέπειες μιας σύγκρουσης που δεν απέδωσε τα αναμενόμενα.

Η σύγκρουση με το Ιράν ίσως αποτελούσε μια μοναδική ευκαιρία για το Ισραήλ να επιτύχει στρατηγικούς στόχους με την πλήρη στήριξη των ΗΠΑ.

Ωστόσο, η ευκαιρία αυτή φαίνεται να χάθηκε, καταλήγει ο Guardian.