Με το μήνυμα ότι η Ελλάδα κινήθηκε αμυντικά για την προστασία της Κύπρου, χωρίς να αποτελεί «κομμάτι της κρίσης», παρενέβη η Ντόρα Μπακογιάννη στη δημόσια συζήτηση που έχει ανοίξει εν μέσω κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή, τονίζοντας ότι η Αθήνα έδρασε έγκαιρα και με τα μέσα που διαθέτει, στέλνοντας «ασπίδα θωράκισης» στη Μεγαλόνησο και συμβάλλοντας –όπως υποστήριξε– στην κινητοποίηση ευρωπαϊκών δυνάμεων.
Περιγράφοντας το σκηνικό στη Μέση Ανατολή ως εξαιρετικά ρευστό, η Ντόρα Μπακογιάννη σημείωσε ότι «είναι πάρα πολύ δύσκολο να κάνει πρόβλεψη κανείς» για την εξέλιξη της σύρραξης, επισημαίνοντας πως «φλέγεται η γειτονιά μας» και ότι «κανένας δεν ξέρει ακριβώς πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί αυτός ο πόλεμος». Ως μοναδική ορατή διέξοδο, έδειξε την πιθανότητα ύπαρξης «υπόγειας διαβούλευσης» μεταξύ Ιρανών και Αμερικανών: «Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος επαφής για να προχωρήσουμε σε ένα είδος διαπραγμάτευσης μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών», είπε, εκτιμώντας ότι διαφορετικά ο πόλεμος θα πάρει καιρό «με αποτελέσματα οικονομικά εξαιρετικά δύσκολα».
Στο μέτωπο του Λιβάνου, η πρώην υπουργός Εξωτερικών και βουλευτής της ΝΔ αποτύπωσε τον στόχο του Ισραήλ να απωθήσει τη Χεζμπολάχ σε βάθος, ώστε να περιοριστεί η δυνατότητα απειλής, σημειώνοντας ότι αν οι διαβουλεύσεις έχουν «βάση», τότε ενδεχομένως «σε ένα σχετικά ορατό μέλλον θα μπορούμε να πούμε ότι βλέπουμε το τέλος του πολέμου». Το κεντρικό ζητούμενο, όπως το περιέγραψε, είναι να υπάρξει διπλωματικό κανάλι ικανό να «κλειδώσει» μια διαπραγματευτική τροχιά που θα ανακόψει την ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.
«Η Ελλάδα είναι παρούσα στην άμυνα της Κύπρου»
Η Ντόρα Μπακογιάννη έδωσε ιδιαίτερο βάρος στην ασφάλεια της Κύπρου και στην ελληνική αντίδραση, δηλώνοντας «εξαιρετικά περήφανη για τον τρόπο με τον οποίο αντέδρασε η ελληνική κυβέρνηση». Όπως ανέφερε, η Ελλάδα κινήθηκε «ταχύτατα» και «έβαλε μια ασπίδα θωράκισης στην Κύπρο με ό,τι καλύτερο διαθέτουμε», κατονομάζοντας τις φρεγάτες «Κίμων» και «Ψαρά», καθώς και τα τέσσερα F-16. Κατά την ίδια, η κίνηση είχε και ουσιαστική και συμβολική αξία: «Η Ελλάδα έκανε το καθήκον της, μετά το 1974 η Ελλάδα είναι παρούσα στην άμυνα της Κύπρου», ενώ υποστήριξε ότι, παρά τις διαφωνίες μικρών κομμάτων, διαμορφώνεται «μία εθνική ομοψυχία» ως προς τη συγκεκριμένη απόφαση.
Η πρώην υπουργός Εξωτερικών συνέδεσε, ωστόσο, την ελληνική πρωτοβουλία και με την ευρωπαϊκή κινητοποίηση, λέγοντας ότι «έσυρε την Ευρώπη», σε μια στιγμή που –όπως παρατήρησε– ήταν «δυσάρεστο» να βλέπει «μία Ευρώπη… αμήχανη» απέναντι σε επίθεση «επί ευρωπαϊκού εδάφους». Υποστήριξε ότι η άμεση ελληνική αντίδραση λειτούργησε ως καταλύτης, καθώς «έφερε αμέσως μετά τη Γαλλία, τη Γερμανία» και «ξύπνησε» το Ηνωμένο Βασίλειο, δημιουργώντας στην Κύπρο «ένα αίσθημα ασφάλειας» που είναι κρίσιμο, καθώς «είναι πιο κοντά στη φλεγόμενη περιοχή από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα».
Σε «βαθιά αμηχανία» η Τουρκία
Για τον ρόλο της Τουρκίας, η Ντόρα Μπακογιάννη έκανε λόγο για «μεγάλη δυστοκία» και «βαθιά αμηχανία», καθώς –όπως είπε– η Άγκυρα επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις σχέσεις της με το Ιράν, τη θέση της στο ΝΑΤΟ και τις εσωτερικές της ανησυχίες, με αιχμή το κουρδικό. Στον αντίποδα, περιέγραψε την Ελλάδα ως χώρα που «δεν είμαστε κομμάτι της κρίσης» και «δεν είναι μέρος του πολέμου, δεν θα είναι μέρος του πολέμου», υποστηρίζοντας ότι διαθέτει τη δυνατότητα να συνομιλεί με όλες τις πλευρές, ενώ «η σημασία της εσωτερικής σταθερότητας» και της «φρόνιμης δημοσιονομικής πολιτικής» αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο, ιδίως αν χρειαστεί στήριξη κοινωνικών ομάδων σε περίπτωση οικονομικών κραδασμών.
«Οι Έλληνες ενωμένοι παλεύουμε»
Κλείνοντας, έστρεψε τα βέλη στους επικριτές της κυβέρνησης, λέγοντας ότι «κουράστηκα να ακούω» πως η Ελλάδα «δεν είναι παρούσα» και αυτές τις «περίφημες εθνικιστικές κορώνες». Επεσήμανε πως πλέον «έχουν αποστομωθεί» από την ταχύτητα της απόφασης για την Κύπρο. «Είναι καιρός λοιπόν να καταλάβουμε ότι εμείς οι Έλληνες ενωμένοι παλεύουμε», σημείωσε, προσθέτοντας ότι στις κρίσιμες ώρες «η κυβέρνηση παίρνει τις σωστές αποφάσεις» και «τις παίρνει πάρα πολύ γρήγορα», με την ίδια να συνδέει τη συγκυρία με τη χρησιμότητα των εξοπλιστικών επιλογών που –όπως υποστήριξε– αποδεικνύονται κρίσιμες όταν «φλέγεται η γειτονιά μας».
