Ένα νέο, προκλητικό ρεσιτάλ αλαζονείας και ειρωνείας ξεδιπλώνεται στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, αποδεικνύοντας ότι η Άγκυρα δεν μπορεί να κρύψει τις επεκτατικές της φαντασιώσεις. Με έναν τίτλο που ξεπερνά κάθε όριο διπλωματικής ευγένειας και αγγίζει τα όρια του παραλογισμού, η εφημερίδα διερωτάται με περίσσιο θράσος σε πόσα ελληνικά εδάφη σκοπεύει να εισβάλει η Τουρκία.

Το δημοσίευμα αυτό έρχεται να προστεθεί στο μόνιμο κλίμα αμφισβήτησης του status quo στο Αιγαίο, τη στιγμή που στην τουρκική εθνοσυνέλευση μεθοδεύεται με νομικά τεχνάσματα η κατοχύρωση του ευφυολογήματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» και ξαναζεσταίνεται το παραμύθι για τα 152 ελληνικά νησιά, νησίδες και βραχονησίδες. Φυσικά, όλη αυτή η επιθετική ρητορική βαφτίζεται έντεχνα από την Άγκυρα ως μια δήθεν «αμυντική» στάση απέναντι στην Ελλάδα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να παρουσιαστεί ο θύτης ως θύμα.

Στρατηγικό ανακάτεμα της τράπουλας από το ΚΥΣΕΑ! Γιατί επιστρέφουν εσπευσμένα οι Patriot από Έβρο και Κάρπαθο

Το μόνιμο Τουρκικό κόμπλεξ με το Καστελλόριζο και τον χάρτη της Σεβίλλης

Στο επίκεντρο του τουρκικού αλλοπρόσαλλου ενδιαφέροντος βρίσκεται για άλλη μια φορά το ηρωικό Καστελλόριζο. Οι Τούρκοι αναλυτές, εγκλωβισμένοι στη γεωγραφική τους στενάχωρη θέση, χρησιμοποιούν το ακριτικό μας νησί ως μόνιμο επιχείρημα για να στερήσουν από τα ελληνικά νησιά το αυτονόητο δικαίωμά τους σε θαλάσσιες ζώνες.

Η Milliyet αναμασά τη γνωστή, έωλη θεωρία ότι επειδή το Καστελλόριζο βρίσκεται «μια ανάσα» από τα μικρασιατικά παράλια και μακριά από την Αθήνα, δεν δικαιούται να έχει υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).

Στο ίδιο προπαγανδιστικό πλαίσιο, το άρθρο επιτίθεται με μανία στον λεγόμενο Χάρτη της Σεβίλλης. Η Άγκυρα τον απορρίπτει μετά βδελυγμίας, ισχυριζόμενη ότι δεν έχει καμία νομική ισχύ και δεν δεσμεύει την Ευρωπαϊκή Ένωση, προσπαθώντας έτσι να ανοίξει τον δρόμο για το δικό της παράνομο νομοσχέδιο που σκοπεύει να εξαφανίσει την ελληνική κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο.

Όταν οι παραβιάσεις βαφτίζονται... «ορθολογισμός»

Το τουρκικό παραλήρημα, όμως, δεν σταματά στο νερό, αλλά απογειώνεται και στον αέρα. Ο αρθρογράφος Οζάι Σεντίρ επαναφέρει τις πάγιες, ανυπόστατες τουρκικές θεωρίες για τους αιθέρες του Αιγαίου, ισχυριζόμενος με απίστευτο κυνισμό ότι οι καθημερινές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από τα τουρκικά μαχητικά είναι απλώς... ελληνικά αποκυήματα της φαντασίας. Κατά την ιλαρή τουρκική λογική, τα αεροσκάφη τους σέβονται τα 6 ναυτικά μίλια των χωρικών υδάτων, και το πρόβλημα δημιουργείται επειδή η Ελλάδα μονομερώς, κατά τα λεγόμενά τους , διατηρεί εναέριο χώρο 10 ναυτικών μιλίων. Πρόκειται για την κλασική, διαχρονική προσπάθεια της Άγκυρας να ροκανίσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, παρουσιάζοντας τις δικές της αυθαιρεσίες ως «λογικές» και τη διεθνή νομιμότητα της Αθήνας ως «παράλογη».

Η νομική ομπρέλα της «Γαλάζιας Πατρίδας»

Η συγκεκριμένη παρέμβαση της Milliyet αποτελεί κομμάτι ενός καλά ενορχηστρωμένου επικοινωνιακού πολέμου από τα τουρκικά μέσα. Το δίκτυο A Haber έχει ήδη ανακηρύξει το επερχόμενο νομοσχέδιο ως το απόλυτο όπλο για την αρπαγή θαλάσσιων ζωνών, με τους Τούρκους σχολιαστές να αφήνουν αιχμές ακόμα και για «δικαιώματα σημαίας» πάνω σε ελληνικά εδάφη που η Άγκυρα βαφτίζει αυθαίρετα ως «γκρίζες ζώνες». Από κοντά και η εφημερίδα Sözcü, η οποία αποκαλύπτει ότι στόχος του Ερντογάν είναι να μαζέψει κάτω από μια ενιαία κρατική και νομική ομπρέλα όλα τα ζητήματα που αφορούν τα χωρικά ύδατα, τις ενεργειακές έρευνες και τις γεωτρήσεις, δημιουργώντας τετελεσμένα.

Η διπρόσωπη στρατηγική της Άγκυρας

Το πιο ειρωνικό και ταυτόχρονα επικίνδυνο στοιχείο της ανάλυσης της Milliyet είναι η διπρόσωπη τακτική της. Ενώ το άρθρο προσπαθεί υποκριτικά να καθησυχάσει τα πνεύματα, λέγοντας ότι η Τουρκία δεν έχει σκοπό να κάνει απόβαση και να καταλάβει τα ελληνικά νησιά, την ίδια ακριβώς στιγμή αναπαράγει με προκλητική ακρίβεια όλη τη λίστα των τουρκικών διεκδικήσεων. Αμφισβητούν τα πάντα: από το Καστελλόριζο και τον Χάρτη της Σεβίλλης, μέχρι τα 10 μίλια του εναέριου χώρου μας. Στόχος τους είναι διπλός, δηλαδή από τη μία να παρουσιάσουν τις δίκαιες ελληνικές αντιδράσεις ως «υστερικές» και υπερβολικές, και από την άλλη να ποτίσουν την κοινή τους γνώμη με το δηλητήριο του αναθεωρητισμού.

Η πίεση προς την Αθήνα δεν έρχεται πια μόνο από τα χείλη των πολιτικών της Άγκυρας, αλλά γίνεται καθημερινό ανάγνωσμα στις μεγάλες τουρκικές εφημερίδες, με σαφή σκοπό να νομιμοποιηθεί το παράνομο αφήγημά τους στη διεθνή σκηνή.