Μετά το παράνομο Τουρκολιβυκό μνημόνιο οι Τούρκοι ετοιμάζουν τον νόμο για την ανύπαρκτη "Γαλάζια Πατρίδα" σε μια προσπάθεια να κατοχυρώσουν την Ανατολική Μεσόγειο ως οθωμανικό θαλάσσιο βιλαέτι
Μιλώντας στο Aydınlık, ο Τούρκος Υποναύαρχος Απόστρατος Bağcıoğlu δήλωσε: «Η έννοια της Γαλάζιας Πατρίδας, η οποία σχεδόν αποφεύγεται να συζητηθεί στις μέρες μας, πρέπει να προστατευθεί με νόμο, διπλωματία και κρατικές πολιτικές».
Μετά την έγκριση από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης του Μνημονίου Συνεργασίας που υπεγράφη μεταξύ της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας και της Τουρκίας σχετικά με την οριοθέτηση των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας στη Μεσόγειο, η προσοχή στην Άγκυρα έχει στραφεί στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας.
Σύμφωνα με πληροφορίες που έλαβε το , ο στόχος είναι να παρουσιαστεί στη Βουλή η «Πρόταση Νόμου περί Θαλάσσιας Δικαιοδοσίας», γνωστή ως «Νόμος περί Γαλάζιας Πατρίδας», η οποία θα θεσπίσει νομικά τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τουρκίας στις θάλασσες, μέχρι το τέλος του έτους.
Έχει γίνει γνωστό ότι το προσχέδιο, το οποίο διαμορφώθηκε από την κοινή εργασία του τουρκικού Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, του Υπουργείου Εξωτερικών, των συμβουλίων προεδρικής πολιτικής και ακαδημαϊκών κύκλων, είναι τεχνικά έτοιμο.
Ο Τούρκος απόστρατος υποναύαρχος Yankı Bağcıoğlu δήλωσε: «Μια νέα αναβολή θα μπορούσε επίσης να χαιρετιστεί από την Ελλάδα και να παρουσιαστεί ως αποτέλεσμα της διπλωματικής της πίεσης».
Υποστηρίζεται ότι ο Νόμος για τη Γαλάζια Πατρίδα, ο οποίος φημολογείται ότι θα κατατεθεί στο Κοινοβούλιο από τον Μάιο, και έχει αναβληθεί δύο φορές, θα τεθεί τελικά στην ημερήσια διάταξη μετά τις συζητήσεις για τον προϋπολογισμό του 2027.
Πηγές από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), δηλώνουν ότι σχεδιάζουν να φέρουν την πρόταση στο Κοινοβούλιο μέχρι το τέλος του έτους, δήλωσαν: «Οι τεχνικές προετοιμασίες έχουν ολοκληρωθεί. Είναι στις ημερήσιες διατάξεις μας μετά τον προϋπολογισμό. Μπορεί να συνταχθεί γύρω στον Νοέμβριο. Μπορεί να έρθει στο Κοινοβούλιο τον Δεκέμβριο».
"Με αυτόν τον νόμο, τα νόμιμα δικαιώματα της Τουρκίας που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο θα τεθούν σε ισχυρή και συστηματική βάση εντός του εσωτερικού της δικαίου. Τα δικαιώματα και τα συμφέροντα στις θάλασσες θα πλαισιωθούν για πρώτη φορά με μια ολοκληρωμένη εσωτερική νομική ρύθμιση.
Ο βασικός κανονισμός της Τουρκίας σχετικά με τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας περιοριζόταν στον Νόμο περί Χωρικών Υδάτων του 1982", αναφέρει το άρθρο.
Σύμφωνα με πληροφορίες του τουρκικού τύπου "το προσχέδιο ορίζει εκτενώς τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένων κυρίως των τουρκικών εσωτερικών υδάτων, των τουρκικών χωρικών υδάτων, της τουρκικής υφαλοκρηπίδας, της τουρκικής συνορεύουσας ζώνης, της τουρκικής αποκλειστικής οικονομικής ζώνης και άλλων θαλάσσιων περιοχών.
Το προσχέδιο αναφέρεται επίσης ρητά στη Σύμβαση του Μοντρέ. Επιβεβαιώνει τα υφιστάμενα δικαιώματα στον Βόσπορο, τα Δαρδανέλια και τη Θάλασσα του Μαρμαρά, τα οποία ήδη έχουν καθεστώς βάσει της Σύμβασης του Μοντρέ.
Το προσχέδιο αντικατοπτρίζει το όραμα της Τουρκίας για την ενίσχυση του status quo στο Αιγαίο και την αποφασιστικότητά της στη Μεσόγειο. Η διατήρηση των υφιστάμενων πρακτικών σχετικά με τα χωρικά ύδατα είναι αξιοσημείωτη.
Συνεπώς: η υφιστάμενη εφαρμογή 6 μιλίων στο Αιγαίο Πέλαγος και οι εφαρμογές 12 μιλίων στη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο συνεχίζονται.
Η Τουρκία λαμβάνει ρητή εξουσία στην αποκλειστική οικονομική ζώνη και την υφαλοκρηπίδα της όσον αφορά τους υδρογονανθρακικούς πόρους, τα ορυκτά, τους βιολογικούς πόρους, τα θαλάσσια ρεύματα, τις παλίρροιες, την αιολική και ηλιακή ενέργεια που βασίζονται στις υπεράκτιες ενεργειακές δραστηριότητες", καταλήγει η τουρκική εφημερίδα.
Μέσω αυτών των κινήσεων, η Τουρκία επιδιώκει να δημιουργήσει τετελεσμένα (status quo), αναγκάζοντας την Αθήνα και τη Λευκωσία σε διαπραγματεύσεις υπό τους δικούς της όρους.
Μετατρέποντας μια πολιτικο-στρατιωτική θεωρία σε εσωτερικό δίκαιο, η Τουρκία επιχειρεί να δεσμεύσει τις μελλοντικές της κυβερνήσεις και να παρουσιάσει τις θέσεις της στη διεθνή κοινότητα ως «μη διαπραγματεύσιμη εθνική νομοθεσία».
Η νομική ενσωμάτωση αξιώσεων πάνω από θαλάσσιες ζώνες και η αμφισβήτηση του καθεστώτος νησιών ή βραχονησίδων στο Αιγαίο αποσκοπούν στο να εξαναγκάσουν την Αθήνα και τη Λευκωσία να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων έχοντας ήδη αποδεχθεί μια διευρυμένη ατζέντα «διαφορών».
Η δημιουργία τετελεσμένων στο πεδίο ή στο χαρτί (όπως με το τουρκολιβυκό μνημόνιο) χρησιμοποιείται ως μοχλός πίεσης για την παρεμπόδιση κρίσιμων περιφερειακών υποδομών, όπως ο ηλεκτρικός διασυνδετήριος αγωγός Great Sea Interconnector (GSI) μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ.
Απέναντι σε αυτή τη στρατηγική, η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία απορρίπτουν σταθερά αυτές τις μονομερείς ενέργειες ως νομικά ανυπόστατες, επιμένοντας ότι η μόνη βάση για την επίλυση των οριοθετήσεων είναι το Διεθνές Δίκαιο και η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).
